Σωφρονιστικό Σύστημα χωρίς Φυλακές και Φύλακες

Οι φυλακές είναι αποθήκες ψυχών…

Εξάρχεια, αρχές δεκαετίας του 80, αργά τη νύχτα στα μπαρ της περιοχής υπάρχει μια κινητικότητα. Έχει κυκλοφορήσει η είδηση περί ξαφνικής μεταγωγής του Γιάννη Πετρόπουλου. Περίπου 30 άτομα κατάφεραν και μαζευτήκαν, όλοι κι’ όλοι κι αυτοί ξενύχτηδες. Όπως περιγράφει άνθρωπος που ήταν παρών:

Ξεκινήσαμε και φτάσαμε με το πρώτο φως στον Κορυδαλλό, πήραμε καφέδες απ το καφενείο στην γωνία πριν τις φυλακές και ανηφορήσαμε τα λίγα μέτρα προς την είσοδο. Όσο πλησιάζαμε είδαμε ότι καμιά δεκαριά, χωρίς υπερβολές, κλούβες των ΜΑΤ ήταν παρκαρισμένες και κάμποσες διμοιρίες ήταν ήδη παρατεταμένες εκεί. Υπερβολικά πολλές δυνάμεις για πάρτη μας.
Ενώ κάποιοι σκεφτόμασταν τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, ο Μπούκης ήρθε κοντά και ενθουσιασμένος μας διάβασε ένα σύνθημα που μόλις είχε εμπνευστεί και το’ χε γράψει πρόχειρα στο πακέτο απ τα τσιγάρα του..  “Το πάθος για την Λευτεριά είναι μεγαλύτερο απ όλα τα κελιά“. Ενθουσιασμός στις μάζες αλλά κάνα δυο, και ‘γω μαζί, είχαμε επιφύλαξη: Μεγαλύτερο..,δεν βγαίνει ρε γαμώτο, δεν φωνάζεται εύκολα αλλά και δεν καλοστέκει και νοηματικά.. Εκφράσαμε τις αντιρρήσεις μας και το διορθώσαμε, με κοινή συμφωνία…:

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

info: Ο Γιάννης Πετρόπουλος γεννήθηκε την 15η Δεκέμβρη του 1951 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας από πάμφτωχους γονείς και έντονα ενδοοικογενειακά προβλήματα. Το 1971 σε ηλικία είκοσι χρονών χτυπά και σκοτώνει σε ένα έγκλημα τιμής τον Μιχαηλίδη που, εκμεταλλευόμενος την αναπηρία του πατέρα του, ασελγεί στη μητέρα του. Δυο χρόνια αργότερα καταδικάζεται αμετάκλητα και χωρίς δικαίωμα άσκησης έφεσης σε ισόβια κάθειρξη, από στρατιωτικό δικαστήριο της χούντας. Από μικρή ηλικία γνωρίζει τα βασανιστήρια και της ταπεινώσεις του σωφρονιστικού φασισμού, τόσο στα κελιά της δικτατορίας, όσο και σε αυτά τις αστικής δημοκρατίας.
Όπως ο ίδιος περιγράφει:

Οι εξευτελισμοί, οι ταπεινώσεις, η βαρβαρότητα, η κτηνωδία, ο κανιβαλισμός που υπέστησα από δεκαοχτώ ετών, πρώτα στα αναμορφωτήρια, μετά στις φυλακές και αργότερα στο κάτεργο του θανάτου, στις φυλακές της Κέρκυρας, όπου μέσα εκεί τσαλαπατιέται κάθε έννοια ανθρωπισμού, δολοφονείται κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μέσα στις σκληρές απομονώσεις και μέσα στα φοβερά πειθαρχία της, όπου μέσα εκεί διατηρούνται εν ενεργεία συνεχείς καθηλώσεις και αλυσοδεσίματα.

Χρόνια αργότερα και όντας ελεύθερος, ο Γιάννης Πετρόπουλος συμπυκνώνει την εμπειρία του στις φυλακές με μία φράση:

Βίωσα τη φρικαλέα πτυχή της ανθρώπινης διαστροφής

Από εκεί λοιπόν, ξεκίνησε αυτό το σύνθημα που έγινε σύμβολο κυρίως για τους πολιτικούς κρατουμένους (αντιεξουσιαστές) και τους κατατρεγμένους που καταλήγουν να λιώνουν στους σάπιους τοίχους μιας φυλακής, μέσα σε έναν αυταρχικό κλειστό μικρόκοσμο με άλλους κανόνες και μακρυά από τα εμπορικά κέντρα, τις βιτρίνες του καταναλωτισμού και τους «έντιμους αστούς».

Η Φυλακή…

Η επιστημονικοποίηση της καταστολής συνιστά εδώ και δεκαετίες (στον ελληνικό χώρο τα τελευταία χρόνια) μία πάγια στρατηγική υπό διαρκή εξέλιξη και διερεύνηση από τα κράτη και τους παράγοντες που αλληλοτροφοδοτούνται με την κυριαρχία. Μία στρατηγική η οποία επιχειρεί την διατήρηση και το επισφράγισμα της ομαλότητας με σκοπό την ανεμπόδιστη κυριαρχία του καπιταλισμού μέσα στην κοινωνική μηχανή.
Αποτελούσε και αποτελεί μία εν ενεργεία τακτική σχετικά με την αναζήτηση και την εφαρμογή νέων τρόπων και μεθόδων που στόχο έχουν την καταστολή των αντιπάλων της εξουσίας και την αποτελεσματική διαχείριση του κοινωνικού ελέγχου.
Κομμάτι αυτού του ιδεολογικού σχεδιασμού, ίσως και θεμελιακό, δεν θα μπορούσε να μην είναι και η «σωφρονιστική» πολιτική. Μία πολιτική που με την πάροδο των ετών διαρκώς ρευστοποιείται, ανασυντάσσεται και εκ νέου σχηματοποιείται. Μία πολιτική η οποία αντικατοπτρίζεται με ισοπεδωτική κυνικότητα στα οικοδομήματα των φυλακών, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των λευκών κελιών, στα μπουντρούμια των απομονώσεων και στις κοινωνικές σχέσεις, που αντανακλά με απόλυτη ακρίβεια την βαναυσότητα του καπιταλισμού σε μία υπέρτατη συμπυκνωμένη μορφή.
Σε μία μορφή που αποτυπώνει τον περιορισμό του ανθρώπου σε λίγα τετραγωνικά τσιμεντένιας πραγματικότητας.
Οι φυλακές είναι κάτι περισσότερο από όσα μπορεί να δεχθεί ένα ανθρώπινο οπτικό ερέθισμα. Οι φυλακές δεν σταματούν στα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα, στους ψηλούς τοίχους και στις νεκρές ζώνες, στις πτέρυγες και στα προαύλια, δεν σταματούν στα κελιά και στα αμέτρητα κυβικά μπετό που με μια πρώτη ματιά συνθέτουν την αρχιτεκτονική τους. Δεν σταματούν στην διατήρηση της ανελευθερίας… Απεναντίας, από εκεί μόλις ξεκινούν.

Η πεποίθηση ότι το εκσυγχρονισμένο πειθαρχικό σύστημα στηρίζεται στην φυλακή που υπάρχει μες στο κεφάλι, πρέπει να καταστεί πιο ισχυρή από ποτέ. Η φυλακή σταδιακά παύει να είναι ένας μηχανισμός μόνο σωματικού βασανισμού και απροκάλυπτης εκδικητικότητας. Το μοντέλο ενός στυγνού κατασταλτικού μηχανισμού ανασκευάζεται για να μεταμορφωθεί η φυλακή σε ένα κέντρο ιδεολογικής και υπαρξιακής μεταρρύθμισης. Τα πρώτα δείγματα απόπειρας κατανόησης του συμπεριφορισμού των κρατουμένων αλλά και οι προσπάθειες μετασχηματισμού της «σωφρονιστικής» πολιτικής είναι ήδη αισθητά.
Οι αγωνιστές κρατούμενοι δεν βασανίζονται για αυτά που γνωρίζουν, αλλά για αυτό που είναι. Βασανίζονται γιατί έμαθαν να λένε εγκαίρως όχι.

Οι φυλακές θα μπορούσαν ίσως να παρομοιαστούν με κάποια νέου τύπου θεραπευτήρια μιας και για το κεφάλαιο οι κοινωνικές συνθήκες και οι πολιτικοί συσχετισμοί, που παράγουν την αμφισβήτηση και καλωσορίζουν την παραβατικότητα μπροστά στα μούτρα της νομιμότητας, δεν υπάρχουν. Είναι αδιανόητο ο άνθρωπος να μην αποτελεί αναπόσπαστο και χρήσιμο γρανάζι στην προώθηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας από την στιγμή που η δημοκρατία, κατά καθολική κατασκευασμένη παραδοχή, είναι πανάκεια. Δεν γίνεται λόγος περί εξεγερτικότητας, λοιπόν, αλλά περί νόσου του πνεύματος μειοψηφικών κομματιών. Οι αγωνιστές, κρατούμενοι και μη, για την κυριαρχία δεν συνιστούν τίποτα περισσότερο από ψυχωτικούς παράφρονες. Είναι τα διαταραγμένα αυτά περιθωριακά στοιχεία, που κατοικούν σε έναν κόσμο που αναπνέει μέσα από την διαρκή ρευστότητα στα ταμεία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που περιφρουρείται από την δικτατορία του κεφαλαίου, ενός κόσμου που «η εργασία απελευθερώνει».

Σε έναν κόσμο χρήσιμων και μη, άρτιων και λειψών, παραγωγικών και παρασιτικών, αποδοτικών με διαβαθμίσεις και κλίμακες. Σε έναν κόσμο που κριτήριο κατηγοριοποίησης αποτελεί η αναγκαιότητα της χρήσης του ανθρώπου ως μιας στατιστικής για την καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία.
Οι φυλακές δεν είναι τίποτα παραπάνω από εργοστάσια παραγωγής εκβιαστικών συναισθημάτων, στρεβλών και νόθων συμπεριφορών. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από μήτρες που γεννούν την αποκτήνωση. Δεν είναι τίποτα λιγότερο από μηχανισμοί που διατηρούν την ανελευθερία, και ως τέτοιοι πρέπει να πολεμηθούν.

Ξύλινα λόγια σε φωτοτυπίες Α4:

Η σύγχρονη ελλάδα, δεν θα μπορούσε να μην είναι συνεπής προς την ομαλή εξέλιξη που πρέπει να έχει, ως κομμάτι του παγκόσμιου καπιταλισμού. Του συστήματος αυτού δηλαδή, που θέλει όλους όσους ζουν στο εσωτερικό του να αποδέχονται πλήρως τους όρους διαβίωσης που θέτει. Οι όροι αυτοί, είναι ουσιαστικά οι νόμοι που καθορίζουν «τι πρέπει» και «τι δεν πρέπει» να κάνει κάποιος. Όταν κάποιος δεν τους αποδέχεται, το κράτος και η εξουσία θα προσπαθήσουν να τον επαναφέρουν στον «σωστό δρόμο». Κι όταν κάποιος δεν πρόκειται να τον ακολουθήσει, θα επιχειρήσουν την εξόντωσή του.
Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι μέσα από τους οποίους η κυριαρχία θα προσπαθήσει να φτιάξει για κάποιον μια εναλλακτική «κανονική ζωή»: Το γήπεδο, τα ναρκωτικά, οι κομματικές παρατάξεις κ. α.. Υπάρχουν όμως και πολλοί που μέσα από τις επιλογές τους διαταράσσουν την «κανονική ζωή» της κυριαρχίας. Αυτοί θα έρθουν αντιμέτωποι με την άλλη πτυχή των νόμων που είναι η τιμωρία. Ό,τι δηλαδή έχει να αντιμετωπίσει κάποιος που δεν συμμορφώνεται με αυτά που «πρέπει» ή «δεν πρέπει» να κάνει.

-Σύμφωνα με το Υπουργείο «Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»: [ :P ]

Η οργάνωση του Σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα βασίζεται στις γενικές αρχές που τίθενται από το Σύνταγμα, τις διεθνείς συμβάσεις, τους νόμους και τα προεδρικά διατάγματα καθώς και τις κανονιστικές πράξεις κατ’ εξουσιοδότησή τους, με θεμελιώδη νόμο τον ισχύοντα Σωφρονιστικό Κώδικα. Οι γενικές αρχές αφορούν τους κανόνες εκτέλεσης των ποινών και μέτρων ασφαλείας κατά της ελευθερίας, όπως αυτές επιβάλλονται από τα αρμόδια Δικαστήρια και την μεταχείριση των κρατουμένων στα καταστήματα κράτησης. Απαραβίαστες αρχές στην εφαρμογή των ανωτέρω κανόνων αποτελούν η νομιμότητα και η ισότητα στην μεταχείριση των κρατουμένων, ο σεβασμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων, που τους αναγνωρίζει ο νόμος και η έννομη προστασία τους.

Στον προαναφερθέντα Σωφρονιστικό Κώδικα περιγράφονται τα όργανα της άσκησης της σωφρονιστικής πολιτικής που είναι:

το Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο Φυλακών, η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών και τα Συμβούλια της Φυλακής.

Επίσης καθορίζονται, οι κατηγορίες των κρατουμένων και των καταστημάτων κράτησης, ο τρόπος μεταγωγής σε αυτά και διαβίωσής τους, η εφαρμογή προγραμμάτων και η διάθεση του ελεύθερου χρόνου τους, η εργασιακή τους κατάσταση, ο ευεργετικός υπολογισμός ημερών ποινής λόγω εργασίας και η επικοινωνία με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Στον ίδιο Κώδικα περιγράφονται οι εναλλακτικές μορφές έκτισης των ποινών, τα μέτρα για την εύρυθμη λειτουργία των καταστημάτων, ο τρόπος μεταγωγών των κρατουμένων, ο τρόπος λήξης των ποινών, η μετασωφρονιστική μέριμνα, η εποπτεία της εφαρμογής του και τα όργανα που την ασκούν.
-Δεν χρειάζονται πολλά λόγια σε αυτό, οι παρακάτω εικόνες μιλούν από μόνες τους:

webScreenshot

ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΚΟΡΥΔΑΛΟΥ [Twitter]

Όλα αυτά σαφώς ακούγονται και είναι ξύλινα και απλές λέξεις σε χαρτιά ενός νόμου φτιαγμένου σύμφωνα με τα γούστα όσων έχουν την όποια μορφή εξουσίας ή άμεσης επιρροής σε αυτήν. Και όλοι εμείς, αποχαυνωμένοι μπροστά στην τηλεόραση έχουμε συνηθίσει και σφυρίζουμε αδιάφορα στην αδικία, στην βία, στον εξευτελισμό της ζωής. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του γιατί, περικλείεται στα λεγόμενα του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου:

Πέρα από τον άμεσο οικογενειακό και φιλικό κύκλο, για μένα, η ανθρωπότητα αποκτάει μια γενικευμένη όψη της οποίας η αντιμετώπιση είναι ελαφρώς σχιζοφρενική αφού, αφ’ ενός ο κάθε άνθρωπος κρίνεται ως μοναδικός λόγω του σεβασμού που οφείλει να έχει κανείς στην προσωπικότητα του καθενός, αφ’ ετέρου η συμπεριφορά της ανθρωπότητας, εν γένει, δηλαδή όλων, οφείλει να υποτάσσεται στις γενικεύσεις του δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δηλαδή να ακολουθούν τους κανόνες ενός προϋπάρχοντος ιδεολογικού συστήματος, που είναι και αυτό συγκεχυμένο και ευμετάβλητο ανά εποχές και γεωγραφίες. Το ιδεολογικό αυτό σύστημα είναι σε κάθε περίπτωση ελλειμματικό, επειδή κατατρύχεται από τις εγγενείς οξύμωρες αντιφάσεις της ίδιας της ύπαρξης, η οποία αρνείται να δεχτεί πολλές αντιφάσεις της πραγματικότητας, όπως το γεγονός ότι η βία, παραδείγματος χάριν, είναι μέθοδος προόδου της ανθρώπινης συνείδησης, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι η ιδεολογικά «απαράδεκτη» βία είναι πανταχού παρόντος φυσικό φαινόμενο σε όλη την φύση, και αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μετά από τέτοιες τετριμμένες διαπιστώσεις, δυστυχώς, προσωπικά η συλλογιστική μου έχει φτάσει μόνο μέχρι του σημείου του να αναγνωρίζω την ύπαρξη δαιδαλωδών απολογιών για την ανικανότητα του ανθρώπου να συμφιλιωθεί με το περιβάλλον του όπως οποιοδήποτε άλλο ον στον πλανήτη, και την ταυτόχρονη εμμονή του ανθρώπου στην αήθεια, την ροπή του στο να προκαλεί γενοκτονίες προκειμένου να μπορεί να στέλνει φατσούλες από το iPhone του.

 

Τα σύγχρονα κελιά του θανάτου:

Μην παραβλέπουμε πως με αφορμή την απόδραση του, καταδικασμένου για τη συμμετοχή του στην 17Ν, Χριστόδουλου Ξηρού ο κρατικός μηχανισμός και τα Μ.Μ.Ε. βρήκαν την αφορμή να προωθήσουν την ατζέντα της αναδιάρθωσης των φυλακών. Αφού πρώτα εξαπέλυσαν «αντι-αναρχικά πογκρόμ» με αιφνίδιες εισβολές δυνάμεων καταστολής σε σπίτια αντιεξουσιαστών.
Ουσιαστικά αυτό που επιχειρείται είναι η αντιγραφή του αμερικάνικου ποινικού συστήματος, που περιλαμβάνει κελιά και φυλακές κλιμακούμενης καταστολής. Πιο συγκεκριμένα, το καινούργιο νομοσχέδιο προβλέπει την ταξινόμηση των κρατουμένων σε κατηγορίες τύπου Α, Β και Γ. Η διαστρωμάτωση αυτή αντανακλά ευρύτερους ταξικούς διαχωρισμούς, καθώς στην πρώτη κατηγορία (Α) θα συμπεριληφθούν «έκπτωτοι μικροαστοί» (μικροοφειλέτες, νεόπτωχοι κλπ) που σε καιρούς κρίσης μεταπίπτουν στην κατηγορία του πλεονάζοντος πληθυσμού. Η κατηγορία (Β) θα αποτελεί κυρίως συνέχεια του παραδοσιακού ποινικού συστήματος και θα υποδεχθεί υπόδικους-κατάδικους «μεσαίας παραβατικής συμπεριφοράς», ενώ η τρίτη (Γ) θα υποδεχτεί τους «υψηλής επικινδυνότητας μπαμπούλες» της κοινωνίας του δόγματος Νόμος και Τάξη.
Ποινικοί που καταδικάστηκαν με τη νομοθεσία 187 περί σύστασης εγκληματικής οργανώσεως, όσοι επιδεικνύουν απείθαρχη, εξεγερτική συμπεριφορά εντός των φυλακών και όσους το κράτος βαφτίζει ως υπονομευτές- «τρομοκράτες» της εθνικής ασφάλειας και ενότητας.
Η ζωή στα κελιά τύπου Γ  θα αποτελεί μια αφόρητη κόλαση μόνιμης απομόνωσης, μια «φυλακή μέσα στην φυλακή»: μονοθέσια κελιά με ειδική φρούρηση, ελαχιστοποιήσεις των επισκεπτηρίων και των τηλεφωνικών επικοινωνιών (ουσιαστικά οριακή αποκοπή από τον έξω κόσμο), προαυλισμός που περιορίζεται στη μία ώρα και αναστολή αδειών για τα πρώτα δέκα χρόνια κάθειρξης. Παράγεται, έτσι, ο τύπος του «κρατουμένου-τέρατος»  όπως θέλουν να πλασάρουν προς τα έξω. Αν αυτός κατορθώσει και δεν ακρωτηριαστεί ψυχο-διανοητικά, ώστε να τον παραλάβει για ιατρική φροντίδα το «ψυχιατρικό κάτεργο», μονόδρομος θα είναι η βίαιη αντίδρασή του ενάντια σε ένα σύστημα που του έχει στερήσει τα πάντα, αυτο-επιβεβαιώνοντας έτσι την «ανώμαλη» εγκληματική ταυτότητα που του δόθηκε από το κράτος.
Παράλληλα, η δομή της φυλακής στρατιωτικοποιείται περαιτέρω με ειδικές δυνάμεις αστυνομίας να αναλαμβάνουν λειτουργίες επιτήρησης και ελέγχου, την διαδικασία μεταγωγής κρατουμένων (πληροφορίες αναφέρουν και την σύσταση ειδικών σωμάτων της ΕΛ.ΑΣ. εξειδικευμένων στην καταστολή των ταραχών και των προσπαθειών οργανωμένης απόδρασης) ενώ παράλληλα πριμοδοτείται η ρουφιανιά μεταξύ των φυλακισμένων. Με το νέο νόμο θεσμοθετείται έως και η αμνηστία σε όποιον κρατούμενο-καρφί δώσει πληροφορίες στις αρχές για θέματα τρομοκρατίας (εκτός και αν ο ίδιος διώκεται στη βάση του τρομονόμου). Αυτές οι τακτικές αποσκοπούν στον καλύτερο έλεγχο των κρατουμένων μέσω του βαθέματος των διαχωρισμών τους ώστε να μπλοκαριστεί η οποιαδήποτε πιθανότητα συλλογικής οργάνωσής τους στη βάση των κοινών βιωμάτων και συμφερόντων τους.

Έμπνευση καταφανής από το περιβόητο Prison Valley, τις φυλακές στην αμερική και συγκεκριμένα μια κοιλάδα στην ενδοχώρα όπου υπάρχει η μεγαλύτερη πυκνότητα φυλακών και η πιο εξελιγμένη φυλακή υψίστης ασφαλείας της χώρας. Πόλεις που χτίστηκαν και ζούνε από τις φυλακές. Μια κοιλάδα που στηρίζεται στην βιομηχανία. Την βιομηχανία των φυλακών. Όλα αυτά θα τα δείτε στο διαδραστικό ντοκιμαντέρ Prison valley.

Όταν τα γεγονότα διαψεύδουν τα χαρτιά:

Τα πρόσφατα γεγονότα με τον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου, την δολοφονία δηλαδή του Ιλία Καρέλι από ανθρωποφύλακες, έχουν σίγουρα μια διπλή όψη που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα του επιλεγόμενου σωφρονιστικού συστήματος, σε ένα κράτος «μηδενικής ανοχής». Την μια όψη την παρουσίασαν τα συστημικά ΜΜΕ και τα δικτυακά τους φερέφωνα. Την άλλη όψη, την δίνει ένα γράμμα μέσα από τις φυλακές Νιγρίτας Σερρών:

Στο προηγούμενο γράμμα μας αναφέραμε τα αληθή γεγονότα που συνέβησαν στο συγκρατούμενό μας Ιλίρ Καρέλι και χαρακτηρίσαμε τον Γιώργο Τσιρώνη βασανιστή. Η οικογένεια του υπαρχιφύλακα, οι σωφρονιστικοί του Μαλανδρίνου και τα ΜΜΕ τον ηρωοποίησαν και μίλησαν για ένα φιλήσυχο σωφρονιστικό. Τα αληθή γεγονότα στα χρόνια υπηρεσίας του τα ξέρουμε όσοι ζήσαμε καταστάσεις στις φυλακές Μαλανδρίνου για το ποιος ήταν. Ένας λιγότερος βασανιστής. Υπάρχουν αρκετοί κρατούμενοι που ξυλοκοπήθηκαν απ’ τον ίδιο και άλλους συναδέλφους του. Αλλά πέρα απ’ αυτό ποιος μας πιστεύει; Λέτε να ήταν μόνο αυτός;

Η αλήθεια έρχεται στο φως όπως και εδώ, στη φυλακή Νιγρίτας που, ενώ στην αρχή όλοι οι σωφρονιστικοί αρνήθηκαν ότι βασάνισαν και σκότωσαν τον Ιλιρ Καρέλι, τώρα διαψεύδονται και οδηγούνται στην κρατική μηχανή για τιμωρηθούν. Άραγε πόσοι θάνατοι στις ελληνικές φυλακές έχουν γίνει και δεν βγήκαν στο φως σε ένα κράτος δικαίου -και καλά-; Πόσες στημένες δολοφονίες έχουν γίνει και δεν γνωρίζει η κοινωνία από τι προήλθαν; Και πάντα το βάρος έπεφτε στη χρήση ναρκωτικών που βάζαν οι ίδιοι οι σωφρονιστικοί, και σε άλλους κρατούμενους. Άραγε ποιοι φταίνε για όλα αυτά;

Ίσως πιο τραγικό όλων, όπου γκρεμίστηκε και το τελευταίο πρόσχημα, ήταν η δίωξη των κρατουμένων οι οποίοι διέρρευσαν τις φωτογραφίες από το κολαστήριο του Κορυδαλλού, το οποίο αποκαλείται νοσοκομείο. Οροί σε σκουπόξυλα, άνθρωποι στοιβαγμένοι με στρώματα στο πάτωμα, παντελής έλλειψη φαρμάκων και περίθαλψης και από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς, όταν άλλωστε έχει βιώσει και την κατάσταση που υπάρχει στα υπόλοιπα, εκτός φυλακών, δημόσια νοσοκομεία. Αυτή είναι η πραγματικότητα:

23
51

Και ας μην αναφέρουμε την περίπτωση του Στρατούλη και την απεργία πείνας, όπου τα πάντα σιώπησαν εκφράζοντας στην ουσία την επιθυμία να πεθάνει. Και δεν σταματά εκεί. Είναι πολλές οι περιπτώσεις και μόνο το τελευταίο διάστημα.

Οι φυλακές δεν αποτελούν ένα “εξωτικό μέρος”, αποκομμένες από τις ευρύτερες διεργασίες που συντελούνται έξω από αυτές. Εκεί εφαρμόζονται αρχικά οι νέες τεχνικές πειθαρχίας και σε αυτές βλέπουμε να αντανακλάται η μελλοντική εικόνα του κοινωνικού ελέγχου. Άλλωστε, και οι δεκάδες κάμερες υψίστης ασφαλείας ξεκίνησαν την “καριέρα” τους, δειλά-δειλά, ως πειράματα επιτήρησης στα σωφρονιστικά ιδρύματα για να επεκταθούν και να “μεταναστεύσουν” σε εμπορικά καταστήματα, κρατικά κτίρια και δημόσιους χώρους καταγράφοντας την κάθε μας κίνηση, σε μια κοινωνία που όλο και περισσότερο θυμίζει φυλακή. Στεκόμαστε δίπλα στους κρατουμένους, ισότιμα, παλεύοντας μέσα και έξω απ’ τις φυλακές, απέναντι σε μπάτσους, ανθρωποφύλακες και δικαστές, μέχρι το επαναστατικό γκρέμισμα κάθε φυλακής.

[…]Οι φυλακές στην Ελλάδα φυσικά και έχουν προβλήματα, φυσικά και είναι ντροπιαστικές ακόμα και για φυλακές. Το πρόβλημα στις ελληνικές φυλακές δεν είναι ότι κάθε δυο χρόνια πραγματοποιείται και μια απόδραση, αλλά ότι χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα στοιβάζονται σαν τα ποντίκια, υποσιτίζονται, στερούνται το νερό και τη θέρμανση. Πρόβλημα στις ελληνικές φυλακές είναι η αισχροκέρδεια μέσω των υπερκοστολογημένων τηλεφωνικών κλήσεων και των ειδών πρώτης ανάγκης. Πρόβλημα είναι η αδυναμία τακτικών επισκεπτηρίων καθώς οι περισσότερες φυλακές είναι κτισμένες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα βασικά αστικά κέντρα και εκατοντάδες μέτρα από κατοικημένες περιοχές.
Πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη και ειδικός χώρος για συνεύρεση μεταξύ συζύγων όπως συμβαίνει ακόμα και σε τριτοκοσμικές χώρες. Πρόβλημα είναι ότι εν έτη 2014 απαγορεύεται στους κρατούμενους η πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των κρατουμένων βρίσκεται στη φυλακή χωρίς στοιχεία αλλά μόνο βάση του άρθρου-εκτρώματος 187 περί εγκληματικών οργανώσεων. Πρόβλημα είναι ότι εκατοντάδες κρατούμενοι στερούνται τις άδειες που δικαιούνται επειδή υπάρχουν ευθυνόφοβοι εισαγγελείς και διευθυντές φυλακών, παρ’ ότι το ποσοστό παραβίασης των αδειών στις ελληνικές φυλακές είναι από τα χαμηλότερα σε παγκόσμιο επίπεδο. Προβλήματα στις ελληνικές φυλακές υπάρχουν εκατοντάδες και σίγουρα η οποιαδήποτε ανύπαρκτη, ούτως η άλλως, μορφή «επιείκειας» δεν είναι ένα από αυτά.

 

Είναι γεγονός ότι πολλές φορές για ασήμαντο λόγο, είτε είναι ναρκωτικά, είτε ζητήματα φυλετικά, ξεσπούν διαμάχες στις φυλακές όπως και τον τελευταίο καιρό στον Κορυδαλλό και αλλού, οι οποίες γιγαντώνονται και καταλήγουν σε συγκρούσεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος απ’ αυτές τις διαμάχες δεν είναι κανείς από τις εμπλεκόμενες ομάδες. Είναι η υπηρεσία. Η υπηρεσία αυτό που θέλει, είναι σίγουρα αυτή η οργή να μην ξεσπάσει εναντίον της, να αποτρέψει κάθε ενδεχόμενο εξέγερσης. Και, έχοντας αυτό ως στόχο, δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο καταστολής, είτε φανερό (όπως οι έφοδοι των ΕΚΑΜ στα κελιά για ελέγχους) είτε πιο ύπουλο (όπως τα ναρκωτικά, των οποίων η διακίνηση τις περισσότερες φορές βρίσκεται στα χέρια των δεσμοφυλάκων).

-Όπως έχει ειπωθεί και από έναν ανώνυμο κρατούμενο από την φυλακή της Σαντέ:

Αλλά υπάρχει κι ένας εμφύλιος πόλεμος όπως συμβαίνει και έξω. Με αποτέλεσμα, κάποιοι να μην διστάζουν να «δώσουν» άλλους κρατούμενους για λίγο χόρτο ή για να αποφύγουν μια μέρα στην απομόνωση. Δεν διστάζουν να συγκρουστούν με άλλους κρατούμενους με κριτήριο το χρώμα του δέρματος, να βοηθήσουν την κατάπνιξη εξεγέρσεων προκειμένου να μην διαταραχθεί η γαλήνη τους και το μικρο-εμπόριό τους, να γίνουν φίλοι με τους φύλακες για να μπορέσουν να γλύψουν λίγα ψίχουλα ακόμα από το πιάτο. Για να λέμε την αλήθεια, δεν υπάρχουν πια δύο στρατόπεδα, αλλά τόσα όσα και τα διαφορετικά χρώματα του δέρματος των κρατουμένων και δεν παίζει κανένα ρόλο αν κάποιος είναι ένστολος ή μη. Οι συμμαχίες γίνονται και ξαναγίνονται με βάση φυλετικά κριτήρια παρά με βάση του «ποιος κατέχει τα κλειδιά και ποιος δεν έχει τίποτα».

prison

Λύσεις υπάρχουν;

Η λύση όπως την βλέπουμε εμείς απέχει αβύσσους από αυτήν την πραγματικότητα και ευελπιστούμε να την κάνουν πραγματικότητα κάποιες μελλοντικές γενιές εξεγερμένων. Ο κόσμος αυτός δεν θα έχει οικονομικές εξαρτίσεις, δεν θα έχει σύνορα, δεν θα έχει πλούσιους και φτωχούς, δεν θα έχει αρχηγούς, στρατούς, κυβερνήσεις, δυνάμεις καταστολής, ούτε και φυλακές. Θα είναι ένας πλανήτης με συλλογική σκέψη και τοπική δράση από υπεύθυνους και αλληλέγγυους ανθρώπους, που θα είναι σε θέση να επιβάλλουν την τιμωρία που πρέπει σε ανθρώπους οι οποίοι έχουν συμπεριφορά και ένστικτα που είναι αντίθετα με όλα αυτά.

Όμως ζώντας στο τώρα, το ζητούμενο είναι τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να δημιουργηθεί πραγματικά ένα σωφρονιστικό σύστημα, με επανεντάξιμους ανθρώπους στο κοινωνικό σύνολο. Ίσως αυτό να ακούγεται εξοργιστικό για ορισμένους, όταν δεν υπάρχει η παραμικρή υποδομή πουθενά, σε κανέναν τομέα μέριμνας. Κι’ όμως υπάρχουν λύσεις εφαρμόσιμες, οι οποίες δεν θα επιβαρύνουν τον «έντιμο» φορολογούμενο/ψηφοφόρο αστό.
Ορισμένες από αυτές θα αναφέρουμε αμέσως:

  • 1. Εκπαίδευση/Παιδεία:

Στην ελλάδα όλα γίνονται για το θεαθήναι και την εξουσία. Νόμοι ψηφίζονται ολημερίς για να καταργηθούν με άλλους νόμους την αμέσως επόμενη μέρα. Για να μην αναφερθούμε και στα παραθυράκια αλλά και στην (ανύπαρκτη) εφαρμογή τους. Από τον κανόνα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και το περιβόητο «σωφρονιστικό» ΤΟΥΣ σύστημα. Ο «καινοτόμος» Σωφρονιστικός Κώδικας που είναι σε ισχύ εδώ και περίπου 15 χρόνια, κάνει λόγο για προγράμματα από το ΙΔΕΚΕ (Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Ενηλίκων) του Υπουργείου Παιδείας όπως Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, Ι.Ε.Κ. κ.λ.π.
Στην πράξη, όμως, αυτές οι διατάξεις του δεν εφαρμόζονται καθώς απουσιάζουν η αναγκαία για την εφαρμογή τους υλικοτεχνική και σε ανθρώπινους πόρους κατάλληλη υποδομή. Έτσι, για μια ακόμα φορά (τι πρωτότυπο!), η δημόσια πολιτική εξαντλείται κυρίως στην νομοθέτηση, χωρίς να επιχειρεί να επιλύσει στην πράξη τα καθημερινά προβλήματα των κρατουμένων.

Θα φέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:
Πριν εργαστώ στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, δούλεψα για 2 χρόνια στο ΙΔΕΚΕ του Υπουργείου Παιδείας. Μέσα στα προγράμματα που είχαν, ήταν και για τις φυλακές.
Παρόλο που, αν και το ζήτησα, δεν είχα την τύχη εγώ προσωπικά να διδάξω στους φυλακισμένους, οι συνάδελφοι που εργάστηκαν σε αυτά τα τμήματα, έλεγαν πως δεν μπορούσαν να κάνουν ουσιαστικό μάθημα γιατί αφ’ ενός μεν τους έδιναν έναν χώρο παγωμένο -που ήταν αδύνατον να σταθείς, πόσο μάλλον να διδάξεις ή να διδαχθείς και να αφομοιώσεις το οτιδήποτε- και αφ’ ετέρου έλειπαν συνεχώς οι κρατούμενοι από τα μαθήματα λόγω των ποινών.
Περιττό να σας πω ότι την 2η χρονιά, ούτε καν υλοποιήθηκαν αυτά τα προγράμματα παρόλο που υπήρχε πλήρης ανταπόκριση των κρατουμένων, παρά τις αντίξοες συνθήκες.

Και ενώ στην Ευρώπη τα τελευταία 250 χρόνια η έννοια της εκπαίδευσης συνδέθηκε με την ίδια την αξιοπρέπεια, στην ελλάδα φαίνεται να ξεχνάνε (?) πως το μοναδικό στοιχείο που μπορεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο του κοινωνικού αποκλεισμού είναι η Παιδεία.
Όπως είπε και η Αγγελική Πιτσελά, διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Albert-Ludwigs του Freiburg i. Br. της Γερμανίας:

Πιο αρμόζουσα στην εγγενή αξιοπρέπεια του ανθρώπου θα ήταν η κατάργηση και συνακόλουθα η ανυπαρξία των φυλακών

Οι ιθύνοντες όμως, που μετέτρεψαν την χώρα σε έναν τεράστιο σκουπιδότοπο όπου πετιούνται οι άνθρωποι και που το μόνο που ξέρουν είναι να απειλούν με φυλάκιση όποιον τολμήσει να τους εναντιωθεί και να ορθώσει το ανάστημά του, ξεχνάνε πως

Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή

Πρόκειται για τα λόγια του Βίκτωρα Ουγκώ:

Celui qui ouvre une porte d’école, ferme une prison

που, θέλοντας να τονίσει την αξία αλλά και την συμβολή της Παιδείας, είπε:

Όποιος ανοίγει την πόρτα του σχολείου, κλείνει μια φυλακή.

Ζούμε στην εποχή της ύστατης δικτατορίας. Μόνο που ξεχνάνε κάτι˙

οι δικτάτορες ανά τους αιώνες είχαν κοινό τέλος, δολοφονήθηκαν ή φυλακίστηκαν διά βίου!

  • 2. Εργασία:

Η εργασία -χειρωνακτική ή πνευματική- μέσα στην φυλακή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για τη ζωή των κρατουμένων. Είναι λοιπόν ευνόητο, το δικαίωμα στην εργασία, να αποτελεί πάγιο αίτημά τους αφού, αφ’ ενός μεν προσφέρει διέξοδο από την καθημερινότητα του εγκλεισμού, αφ’ ετέρου δίνει στους εργαζόμενους κρατούμενους τον ευεργετικό υπολογισμό των ημερών εργασίας τους.
Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι η αίσθηση της δημιουργίας. Το να σου στερούν το δικαίωμα να δημιουργείς, επηρεάζει τον συναισθηματικό σου κόσμο, την αντίληψη αλλά και την εκτίμηση για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ακόμα και αυτό όμως το αυτονόητο συναίσθημα απαγορεύει το περιβόητο «Σωφρονιστικό» Σύστημα αφού στις φυλακές της χώρας μας προβλέπονται λίγες θέσεις εργασίας με ευεργετικό υπολογισμό (περίπου 150-200 θέσεις). Και όταν λέμε θέσεις εργασίας, μην φανταστείτε κάτι δημιουργικό και παραγωγικό. Κατά βάση, σχετίζονται με την καθημερινή λειτουργία της φυλακής και αφορούν κυρίως βοηθητικές και όχι παραγωγικές εργασίες. Μιλάμε για δουλειά στα μαγειρεία, στις αποθήκες, στην καθαριότητα, στα πλυντήρια και πάει λέγοντας.
Επειδή μάλιστα -όπως προαναφέραμε- οι θέσεις εργασίας είναι λίγες, οι εργαζόμενοι ανανεώνονται κάθε τρίμηνο, ώστε να επωφεληθούν από τον ευεργετικό υπολογισμό όσο το δυνατόν περισσότεροι κρατούμενοι. Αυτό όμως δεν επιλύει το πρόβλημα. Εκτός από τις αγροτικές φυλακές, οι οποίες είναι κατεξοχήν ανδρικές και απασχολούν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού τους σε αγροτικές εργασίες, όταν αναφερόμαστε σε άλλου τύπου φυλακές, δεν υπάρχει εκτεταμένη προσφορά εργασίας.

Σύμφωνα με έκθεση του 1994 για την κατάσταση στις ελληνικές φυλακές, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην σελίδα 24, από τους 7.000 κρατούμενους και των δύο φύλων, το 1994 σε όλες τις φυλακές της χώρας εργάζονταν μόνον οι 2.000. Από αυτούς, οι 1.000 στις αγροτικές φυλακές και οι υπόλοιποι στις άλλες κλειστές φυλακές, κυρίως σε βοηθητικές και όχι παραγωγικές εργασίες. Επειδή οι εργασίες αυτές δεν αμείβονται, χρησιμεύουν περισσότερο ως απασχόληση και μέσον μείωσης της ποινής.
Και μην νομίσετε πως σήμερα η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Αντίστοιχα είναι και τα στοιχεία που φαίνονται σε μια νεότερη έρευνα του 2005, όταν από τους 2.078 κρατούμενους, στην Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, το 80% δεν είχε εργαστεί ούτε μία ημέρα με ευεργετικό υπολογισμό, κατά την διάρκεια της κράτησής του στην φυλακή Κορυδαλλού ή σε οποιαδήποτε άλλη φυλακή της χώρας κρατήθηκε κατά το παρελθόν.

Το ολιγότερο που θα έπρεπε να γίνει άμεσα είναι η ενεργοποίηση των -ανενεργών μέχρι σήμερα- διατάξεων του Σωφρονιστικού Κώδικα περί επιτροπών κοινωνικής υποστήριξης αποφυλακιζομένων (άρθρο 81), ημιελεύθερης διαβίωσης κρατουμένων (άρθρο 59), οργάνωσης εργασίας έξω από τα καταστήματα κράτησης (άρθρο 42), τμηματικής έκτισης των ποινών (άρθρο 63) και παροχής κοινωφελούς εργασίας (άρθρο 64).
Το δικαίωμα στην δημιουργία είναι αναφαίρετο δικαίωμα ΟΛΩΝ μας!!!

  • 3. Διαδίκτυο:

Γιατί να μην έχουν οι φυλακισμένοι πρόσβαση στο Διαδίκτυο δηλαδή;
Τι φοβούνται οι ιθύνοντες;
Μήπως άραγε φοβούνται την Γνώση; Γιατί, μην ξεχνάμε πως το διαδίκτυο είναι πόρος εκατομμυρίων ακαδημαϊκών εγγράφων.
Μην και φοβούνται την πρόσβαση στην ενημέρωση; Αστεία πράγματα. Υποτίθεται ότι μιλάμε για ένα (και καλά) σωφρονιστικό σύστημα που στόχο έχει την ορθή επανένταξη, στην κοινωνία, των… ατόμων με «προβληματική» συμπεριφορά. Και τι σόι επανένταξη θα είναι αυτή δηλαδή όταν μετά από κάποια χρονάκια που θα βγουν δεν θα ξέρουν τι έχει συμβεί εκεί έξω;
Αν αυτός είναι ο στόχος τους, η απομόνωση των έγκλειστων, τουλάχιστον ας το πουν ξεκάθαρα. Όχι να μιλάνε για επανένταξη και τρίχες κατσαρές.
Γιατί, έτσι όπως είναι το «Σωφρονιστικό» ΤΟΥΣ Σύστημα, μόνον έναν τίτλο μπορώ να σκεφτώ πως θα του ταίριαζε:

Εκφοβιστικό Σύστημα

Όλα αυτά βέβαια, λέγονται σε ένα πλαίσιο καθαρά συστημικό και έχουν μια ορισμένη βάση˙ παρ’ όλα αυτά όμως, όσο ωραία και αν ακούγονται, δεν είναι τα ζητούμενα. Αν το δεις από μια άλλη πλευρά, η διδαχή υπό όρους και προϋποθέσεις στην ουσία σημαίνει νοητικούς δεσμοφύλακες. Φυσικά και όλα αυτά θα μπορούσαν να συνυπάρξουν άμεσα από τους ίδιους τους κρατουμένους, διαμοιράζοντας γνώσεις και τέχνες σε άλλους. Όμως είναι εντελώς ηλίθιο και επικίνδυνα προπαγανδιστικό να θεωρούμε πως η φυλακή είναι ένα μέσον που σωφρονίζει και όλα αυτά βοηθούν στον «σωφρονισμό».
Με ποιο κριτήριο ένας πολιτικός κρατούμενος, σε μια χουντοδημοκρατία, χρειάζεται σωφρονισμό και γιατί; Ποιος το αποφασίζει αυτό; Ένα σάπιο πολιτικό/νομοθετικό σύστημα;
Από την άλλη, ακόμα και αν μιλάμε για εγκλήματα όπως αφαίρεση ζωής, κάτι που σαφώς είναι καταδικαστέο, πρέπει να λάβουμε ορισμένους βασικούς παράγοντες υπόψη. Όσο άτοπο και αν ακούγεται, ο βασικότερος παράγοντας είναι κάτι που συμβαίνει και όλοι το έχουμε βιώσει: η κακιά στιγμή. Ποιος από όλους εμάς άλλωστε, δεν έχει «έναν σκελετό, κρυμμένο στην ντουλάπα του»;
Μιλώντας λοιπόν ακόμα και για φονιά, είναι δυνατόν να πιστεύει οποιοσδήποτε πως η φυλακή θα τον σωφρονίσει; Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν δικλείδες για την πράξη, ωστόσο το σύστημα των φυλακών σε καμία περίπτωση δεν επιτυγχάνει το παραμικρό.
Άραγε, για όλα αυτά, τα οποία η κοινωνία δέχεται ως εγκλήματα, έχει αναρωτηθεί κανείς, πως είναι αποτελέσματα του κοινωνικοπολιτικού συστήματος το οποίο γεννάει και δημιουργεί την βία; Έχει άραγε αναλογιστεί κανείς πως το έγκλημα το δημιουργούν πρώτα απ’ όλα οι γραβάτες και τα ταγιέρ; Έχει κάτσει κανείς να αναλύσει πως τα λευκά κελιά δεν σταματούν μόνο στις φυλακές μα υπαρχουν έμμεσα παντού πλέον γύρω μας; Έχετε ρίξει μια ματιά γύρω σας, να δείτε πως ανθρωποφύλακες ένστολοι υπάρχουν σε κάθε δεύτερη γωνία; Πως έχει πλέον αναπτυχθεί μια γαμωσερίφικη καταστολή, ανάλογα με το δοκούν;
«Έγκλειστοι» είμαστε όλοι. Λευκά κελιά είναι οι εργασιακοί χώροι της μισθωτής σκλαβιάς, όπου η εργασία παράγει την υπεραξία που νέμεται το εξουσιαστικό κεφάλαιο και όπου ο κοινωνικός αποκλεισμός των κατωτέρων τάξεων είναι μια πραγματικότητα. Κοινωνικοί κρατούμενοι σήμερα είναι ένα πλήθος ομάδων και η «νομιμότητα» του συστήματος προβλέπει τα πάντα για τη απαξίωση και την τιμωρία τους αν αντιδράσουν.
Άραγε ποιος είναι τελικά ο εγκληματίας; Οι τράπεζες ή οι ληστές των τραπεζών;

Ας μην γελιόμαστε λοιπόν, οι φυλακές δεν σωφρονίζουν. Αλλού είναι το πρόβλημα και αυτό είναι καθαρά κοινωνικοπολιτικό.

Εν κατακλείδι:

Η παρομοίωση της φυλακής με «ζούγκλα» θεωρείται πλέον άλλη μια κλισέ φράση. Απάνθρωπες και άθλιες συνθήκες κράτησης, σίτισης, ιατροφαρμακευτικής φροντίδας και περίθαλψης, σωφρονισμός μόνο στα λόγια, καταγγελίες για βασανισμούς από σωφρονιστικούς, ναρκωτικά και βία σ΄ ένα κατ΄ ευφημισμόν σωφρονιστικό σύστημα που έχει απολέσει προ πολλού την πραγματική αποστολή του καταμαρτυρώντας την αποτυχία του κράτους δικαίου να εκπληρώσει την κοινωνική επιτήρηση, τον έλεγχο και την πειθαρχική αυτορύθμιση.
Η φυλακή είναι πολύ σκληρή κατάσταση και αφαιρεί κάθε στοιχείο ανθρωπιάς. Αντί να σε συνετίζει, σε κάνει χειρότερο. Όταν βγαίνεις, έχεις γνωρίσει μονάχα περισσότερους εγκληματίες και έχεις τρελαθεί από την απομόνωση.
Το σύστημα, που υπάρχει σήμερα, περισσότερο παράγει κακοποιούς και σε καμία περίπτωση δεν σωφρονίζει.
Η φυλάκιση, που προβλέπει σε πολλά σημεία ο νόμος, είναι ένα μέτρο που σου δίνει διδακτορικό στο έγκλημα, καθώς συναναστρέφεσαι με άτομα που είναι εγκληματίες. Έχουμε θεσπίσει κανόνες ώστε να μπορούμε να συμβιώνουμε αρμονικά στις κοινωνίες. Ο χρυσός κανόνας είναι ότι δεν κάνουμε ποτέ στον άλλον αυτό που δεν θα θέλαμε να μας κάνει αυτός. Το σημερινό σύστημα ποινών θεωρεί ότι όποιος κάνει μια αξιόποινη πράξη, όπως για παράδειγμα μία ληστεία, θα πρέπει να πάει φυλακή.

Εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δε ζυγώνει.

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει.

Η φυλακή στην ουσία είναι το φόβητρο των ανθρώπων για να υπακούσουν. Η φυλάκιση είναι απάνθρωπη. Είναι απαράδεκτη και η θανατική ποινή. Αν κάποιος εκδηλώνει εγκληματική συμπεριφορά, η κοινωνία θα πρέπει να τον ενσωματώσει στο εκπαιδευτικό σύστημα και όχι να τον στείλει στην φυλακή. Άλλωστε, η εξουσία είναι που δημιουργεί το κράτος και δίνει την ώθηση οι άνθρωποι να εξουσιάζονται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Όμως, πάνω στα αποκαΐδια των φυλακών, στις μικρές ή μεγάλες στιγμές απειθαρχίας που χαράζουν ουλές στο δήθεν αλώβητο πρόσωπο της σωφρονιστικής υπηρεσίας, στα κομμένα κάγκελα και στα σκαμμένα λαγούμια, η εκδίκηση θα κουβαλιέται με το συσσωρευμένο ΜΙΣΟΣ για κάθε εξευτελισμό, βασανισμό ή δολοφονία.

Όποιος σηκώνει σήμερα τους ώμους, ή δέχεται ανήμπορος πως οι κρατούμενοι θα συνεχίσουν να υπομένουν αυτό το βασανιστήριο, γιατί σκέφτεται ότι η πλευρά μας είναι πολύ αδύναμη απέναντι σε αυτό, πώς θα μπορεί να ελπίζει ότι είμαστε σε θέση να οικοδομήσουμε μία δύναμη που θα μπορεί να ανατρέψει συνολικά τις συνθήκες;

Κομμάντο Katharina Hammerschmidt / R.A.F. (απόσπασμα προκήρυξης από την ανατίναξη της φυλακής στο Weiterstadt)

Ας στραφεί η οργή απέναντι σε αυτούς που ανοιγοκλείνουν κελιά με ανθρώπους κάθε μέρα, σε αυτούς που μετά την βάρβαρη δουλειά τους θα πάνε να κοιμηθούν ήσυχοι σπίτι τους, σ’ αυτούς που με κάθε τρόπο είναι κάθε μέρα εκεί να σου υπενθυμίζουν ότι είσαι ένας αριθμός και μια υπόθεση ανάμεσα σε μια στοίβα χαρτούρας. Ας στραφεί η οργή ενάντια σε αυτούς που μας στερούν την ελευθερία μέσα κι έξω από τις φυλακές.

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Υστερόγραφο: Οι φυλακές υψίστης ασφαλείας είναι η μεγαλύτερη απειλή ενάντια στους κρατουμένους, οι οποίοι ήδη βιώνουν την εγκατάλειψη, τον αποκλεισμό και την περιφρόνηση του κράτους. Η συστηματική καταπάτηση κάθε δικαιώματος θα πραγματοποιηθεί μόλις οι κρατούμενοι ξεκινήσουν να χάνουν αυτά τα λίγα δικαιώματα και στο τέλος βρεθούν ή στην απομόνωση της υπερ-υψίστης, ή να εργάζονται για 20 σεντς την ώρα για κάποια εταιρεία. ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ.
Η ώρα για λόγια τέλειωσε, ήρθε η ώρα για συλλογική άρνηση, πολιτική ανυπακοή και άμεση δράση. Πρέπει να στηρίξουμε όλους εκείνους που έθεσαν σε κίνδυνο την ελευθερία και τη ζωή τους για να εκθέσουν και να αντιμετωπίσουν την δομή της εξουσίας, και να συνεχίσουν τον αγώνα μέχρι να σταματήσουν αυτούς τους πολέμους και μέχρι οι τοίχοι της φυλακής να καταρρεύσουν ώστε να μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί και πάλι ελεύθεροι και ίσοι!

 

περισσότερη και συνεχής ενημέρωση στο fylakes2014

[το άρθρο είναι συνεργατικό με κάποια μέλη της ομάδας, το όνομα της δημοσίευσης αφορά αυτόν που δημιούργησε το θέμα για το editorial και ούτε συνεπάγεται πως αντανακλά μερικώς ή στο σύνολο τις απόψεις όλων]
Ακόμα βάση της συστημικής νομιμότητας και των νόμων που έχουν περάσει και η μάζα των φορολογούμενων ψηφοφόρων αγνοεί, ένα τέτοιο κείμενο σαν αυτό, μα και οποιοδήποτε αντίστοιχο συμπαράστασης μπορεί να θεωρηθεί ως τρομοκρατική πράξη και να οδηγήσει τους γράφοντες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, με βάση τον τρομονόμο που έχει τεθεί σε ισχύ. Βασικά βάση αυτού, μπορεί πάνω από το 70% της κοινωνίας να κατηγορηθεί και φυλακιστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Γιάννη, Νίκο, Δημήτρη, Ανδρέα, Αργύρη, Φοίβο, η σκέψη μας μαζί σας σύντροφοί μου. Θα έρθει η μέρα που θα γκρεμίσουμε τους τοίχους και θα κάνουμε όλα αυτά τα όμορφα που λέγαμε. Κρατήστε γερά ρε σεις….

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το άρθρο προέρχεται από το osarena.net, αν και τεχνολογική σελίδα, έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό.
Ακόμα και αν δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης ανάλυση, εν’ τούτοις είναι σημαντικό το μήνυμα συμπαράστασης.

Συντροφικούς χαιρετισμούς, από ένα κολαστήριο, κάπου στην χώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s