Μπροσούρα για φυλακές

Πρόλογος

Το έγκλημα, ως παρεκκλίνουσα στάση και παραβατική συμπεριφορά, η δικαιοσύνη, τα δικαστήρια, οι νομοί, οι ποινές, η τιμωρία, η φυλακή, αποτελούν έννοιες και μηχανισμούς που εμφανίζονται σχεδόν ταυτόχρονα με την δημιουργία των πρώτων κρατικά οργανωμένων κοινοτήτων.
Από τότε ως σήμερα συντελέστηκε μια τεράστια ιστορική διαδρομή, όπου πολλές φορές το περιεχόμενο των παραπάνω εννοιών τροποποιήθηκε ή και ακόμη άλλαξε ριζικά. Βεβαία η μεταβολή των εννοιών οδήγησε και στην διαφορετική νοηματοδότηση του περιεχομένου τους, γεγονός που είναι σύμφυτο με την μετατροπή των αναγκών της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας.

 

Έτσι μέσα στην διαδικασία της ιστορικής εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών η εξουσία επινοεί νομούς, θεσπίζει ποινικούς κώδικες, δημιουργεί δικαστήρια, χτίζει φυλακές.

 

Ακόμη, εμφανίζονται θεωρίες που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το έγκλημα και την παραβατική συμπεριφορά του ανθρώπου, έρχονται στο προσκήνιο ολοένα και πιο σύγχρονες θεωρίες που αντικαθιστούν τις παλαιότερες και βαφτίζονται ανθρωποκεντρικές, ουμανιστικές, ριζοσπαστικές ή θετικιστικές, ανάλογα με το που εστιάζουν ή με την ιστορική περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται.

 

Αναπτύσσεται, έτσι,  μια τεράστια διαμάχη για το ποια είναι πιο άρτια ολοκληρωμένη επιστημονικά. Έτσι, γεννιέται η εγκληματολογία, σαν αυτόνομη επιστήμη, όπου για πρώτη φορά συνδυάζει την κοινωνιολογική ανάλυση, την παραβατικότητα του εγκλήματος και τη νομική.
Όλα αυτά μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον όχι από ακαδημαϊσμό, ούτε από κανενός είδους ιστορική αναζήτηση ή κάποιον επιστημονικό οίστρο, αλλά επειδή η ιστορική διαδρομή καταδεικνύει ότι η τιμωρία που επιβάλλεται σε όσους εκφράζουν παρέκκλιση στη συμπεριφορά τους με οποιαδήποτε μορφή, στοχεύει στην προστασία των συμφερόντων του κράτους.

Έτσι, για λόγους γενικής πρόληψης αναπτύσσεται εκ τούτου το σύστημα σωματικών ποινών, όπου κυρίαρχο στοιχείο αποτελεί η ιδιωτική δίωξη των δραστών με σαφή ανταποδοτικό χαρακτήρα.

 

Πορεία μέχρι τον διαφωτισμό 
Κατά τον 11ο αιώνα, οι εκκλησιαστικοί ηγεμόνες με εδαφική εξουσία είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την εξάλειψη ατασθαλιών και διαφορών μεταξύ των πολιτών, στα πλαίσια της δημόσιας ασφάλειας. Τα διάφορα σύμφωνα ειρήνης μεταβάλλονται σταδιακά σε ποινικούς κώδικες.

Οι παθόντες ή οι συγγενείς συμμετέχουν στην δίωξη και την τιμωρία του δράστη. Οι σωματικές ποινές εντείνονται και εκτελούνται δημόσια, ουσιαστικά η ανταπόδοση και η εκδίκηση είναι ο μοναδικός σκοπός της ποινής. Μεγαλύτερη σημασία όμως έχει η τρομοκρατία και ο εκφοβισμός του κοινωνικού συνόλου, που δεν αποσκοπεί αποκλειστικά στην αποτροπή διάπραξης αδικημάτων, αλλά και στην ισχυροποίηση του κύρους των ισχυόντων νόμων που επιβάλλει η πολιτική εξουσία.

Η επίδραση της εκκλησίας γίνεται εντονότερη. Η φιλοσοφία της στηρίζεται στην ιδέα ότι το έγκλημα προσβάλει την θεϊκή τάξη και την ουράνια δικαιοσύνη και η ποινή χρησιμεύει ως αντιστάθμισμα του κακού. Στα πλαίσια της ποινικής εξουσίας που κατέχει η εκκλησία ανθούν τα στοιχεία της ανταπόδοσης που εκδηλώνεται με βαριές σωματικές ποινές, όπως οι ακρωτηριασμοί και τα βασανιστήρια.

Ανθούν επίσης τα στοιχεία ειδικής και γενικής πρόληψης.

Το 1532 εισάγεται για πρώτη φορά νομοθέτημα (constutatio criminalis Carolina), το οποίο κρατικοποιεί την ποινική δικαιοσύνη και στο οποίο προβλέπονται ως κυρώσεις μόνο σωματικές ποινές, ενώ κυριαρχούν τα στοιχεία ανταπόδοσης και εκφοβισμού του κοινωνικού συνόλου. Αργότερα, την περίοδο που ισχύει το καινο-δίκαιο (μέσα 16ου με τέλη 18ου αιώνα μ.Χ.) αναγνωρίζεται για πρώτη φορά η εγγυητική λειτουργία της δικαιοσύνης, παράλληλα με την αποδοτική. Αυτό αποτελεί ουσιαστικά απότοκο της επίδρασης διαφόρων μεταρρυθμιστικών τάσεων των ουμανιστών και των πρώιμων διαφωτιστών, οι οποίοι εναντιώνονται στον εκφοβιστικό χαρακτήρα των ποινών, και έτσι από τα μέσα του 17ου οι σωματικές ποινές δεν εκτελούνται πλέον δημόσια.

Ήδη από το 1516, ο Thomas Morrous αναφέρεται στην περαιτέρω ανάπτυξη της κρατικής υπόστασης, μέσω των ποινών που επιβάλλονται για τα διάφορα εγκλήματα. Εισάγεται σε θεσμοθετημένο πλαίσιο, σαν ποινή, η καταναγκαστική εργασία και στη συνέχεια χτίζονται τα πρώτα κάτεργα.
Από το 1625, ο Hugo Gratius αναπτύσσει μια διαφορετική ποινική θεωρία, σύμφωνα με την οποία η ποινή προκύπτει από το αδίκημα του δράστη. Ο βασικός πυλώνας της σκέψης του έγκειται στην κατάργηση του ανταποδοτικού χαρακτήρα της ποινής προωθώντας παράλληλα την ενίσχυση του εκφοβισμού που επιφέρει η απειλούμενη ποινική κύρωση. Ο Hobbes του οποίου βασικός άξονας της φιλοσοφικής σκέψης είναι η αδυναμία του ανθρώπου να ανταπεξέλθει στα προβλήματά του και η απαραίτητη εγκαθίδρυση ενός πανίσχυρου κράτους, αναγνωρίζει μόνο σε αυτό το δικαίωμα της τιμωρίας, η οποία με την σειρά της αποβλέπει στον εκφοβισμό, την υποταγή και την υπακοή στην κρατική εξουσία.
Κοινός παρονομαστής όλων είναι ο ανταποδοτικός χαρακτήρας της ποινής εναντίον του δράστη, ο εκφοβισμός των πολιτών που στοχεύει στον έλεγχο και στην υποταγή τους στον νόμο και την κρατική εξουσία, χωρίς να δίνεται μεγάλη βαρύτητα στο περιεχόμενο της εκάστοτε παράβασης.
Η τομή σε αυτή τη διαδικασία ήρθε από τις ιδέες των κλασσικών του διαφωτισμού. Χαρακτηριστικά, ο Montesquieu δέχεται μεν τον ανταποδοτικό χαρακτήρα της ποινής, τονίζει, ωστόσο, την σημασία της πρόληψης σε σχέση με την καταστολή του εγκλήματος. Ο Benham θέτει το ζήτημα της αναλογικότητας μεταξύ της ποινής και της φύσης του εγκλήματος που έχει διαπραχθεί σε νέα βάση και υποστηρίζει ότι στόχευση της ποινής πρέπει να είναι η αναμόρφωση του δράστη και όχι η εκδίκηση ή ανταπόδοση.

Αντίθετα, ο ChesareBekaria, που δεν δέχεται το ποινικό δίκαιο ως μέσο για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, υποστηρίζει μια γενική προληπτική γραμμή, την οποία πρέπει να ακολουθεί η κρατική εξουσία και θεωρεί ότι μέτρο της τιμωρίας πρέπει να αποτελεί η βλάβη που έχει προκληθεί στο κοινωνικό σύνολο και όχι η πράξη του δράστη.

 

Οι μέχρι τότε θεωρίες για την ποινή, είτε αναφέρονται στη φύση της, αδιαφορώντας για τους στόχους της, είτε στον σκοπό της, αδιαφορούν για τα γενεσιουργά αίτια πρόκλησης της παραβατικής συμπεριφοράς, είτε αυτά είναι κοινωνιολογικά είτε υποκειμενικά και διακατέχονται από έναν απόλυτο χαρακτήρα επιβολής της εξουσίας πάνω στη ζωή και την έκφραση του ανθρώπου.
Γίνονται οι απόλυτοι ρυθμιστές του κοινωνικού συνόλου που το χωρίζουν σε παραβατικούς και νομοταγείς. Μέσω της απονομής δικαιοσύνης το κράτος ισχυροποιεί και νομιμοποιεί την εξουσία του σαν απόλυτος ρυθμιστής της κοινωνικής ζωής. Η εξουσία, πρωταρχικά τιμωρεί, όχι για να σωφρονίσει ή να αποκαταστήσει το κοινωνικό σύνολο, αλλά γιατί με την εκδήλωση της παραβατικής συμπεριφοράς ο άνθρωπος αμφισβητεί και δεν αναγνωρίζει την ισχύ της, τους νόμους και τα όρια που η ίδια έχει θέσει, διαρρηγνύοντας παράλληλα την κοινωνική ειρήνη και συναίνεση που η εξουσία έχει επιβάλλει.

 

Νεότερες αντιλήψεις για το σκοπό της ποινής
Ο θεσμός της ποινής που επιβάλλεται από την κρατική εξουσία, αιτιολογείται και υλοποιείται μέσα από την απειλή, την επιβολή και την εκτέλεση της. Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα η ποινική επιστήμη δικαιολογεί την ύπαρξη των ποινικών κυρώσεων, κυρίως για την προστασία του ατόμου από το έγκλημα και δευτερευόντως για λόγους τάξης κι ασφάλειας.

 

Ο ανταποδοτικός – εκδικητικός χαρακτήρας της ποινής τείνει να μετριασθεί, γεγονός που είναι συνυφασμένο με τη μεταστροφή της κοινωνίας σε επιστημονικό – τεχνική, δηλαδή μια κοινωνία που αντλεί τα κριτήρια της αλήθειας και της ορθολογικότητας μέσα από τις θετικές επιστήμες. Δεν μπορεί πλέον να γίνεται δεκτή η ανταποδοτική θεωρία της κλασσικής σχολής. Έτσι ορίζεται η ποινή ως κρατικό εργαλείο κοινωνικής παρέμβασης. Ο ανταποδοτικός χαρακτήρας, βέβαια, παραμένει στο πλαίσιο που κυριαρχεί η ειδική πρόληψη, η οποία παίρνει τη μορφή της επανακοινωνικοποίησης που περνάει μέσα από το σωφρονισμό της φυλακής.

 

Στο επίπεδο της θεωρητικής προσέγγισης, κυριαρχεί η σχολή της «κοινωνικής άμυνας». Κεντρική ιδέα της είναι η επανακοινωνικοποίηση του ατόμου που έχει εκφράσει παραβατική συμπεριφορά, η επανένταξή του δηλαδή στο κοινωνικό σύνολο. Η φυλακή, επομένως, παίρνει αναμορφωτικό χαρακτήρα. Η εξουσία και η ποινική καταστολή – κι επομένως το βασικό της τμήμα που είναι η φυλακή – νομιμοποιούνται κοινωνικά μέσα από την ιδέα της αναμόρφωσης. Η αποτυχία όμως αυτού του μοντέλου οδηγεί στην αμφισβήτηση της ιδέας της κοινωνικής θεραπείας και της επανένταξης. Καταδεικνύεται ότι η εξουσία και το κράτος για να μπορέσουν να διαιωνίσουν και να αναπαράγουν τον εαυτό τους και την ισχύ τους, φορούν οποιοδήποτε μανδύα συμβαδίζει με την ιστορική διαδρομή της κοινωνικής και ανθρώπινης εξέλιξης.

 

Άλλοτε του εκδικητή, άλλοτε του αστυφύλακα κι άλλοτε του δικαστή. Η προσπάθεια αντιμετώπισης του «εγκληματία» ως ασθενούς με έμφαση στην επικινδυνότητα του καταρρέει και η επανακοινωνικοποίηση μέσω της φυλάκισης αναδεικνύεται ως «θεραπεία» χωρίς προηγούμενη διάγνωση.
Το θετικιστικό μοντέλο κλονίζεται και ουσιαστικά καταρρέει κι έτσι διαφαίνεται ο ρόλος του κράτους και των μηχανισμών του, οι οποίοι μέσα από έναν ολοκληρωτικού χαρακτήρα παρεμβατισμό, προβαίνουν σε μια βίαιη κι αναγκαστικού τύπου διαπαιδαγώγηση των «παραβατικών» ατόμων. Η διαπαιδαγώγηση τους, η οποία βαφτίζεται κοινωνικοποιητική προσπάθεια, πραγματοποείται μέσα στη φυλακή, ερχόμενη έτσι σε μια αντίφαση αφού η προσπάθεια αυτή στηρίζεται στη στέρηση της ελευθερίας και τη θεωρία του εγκλεισμού, δηλαδή την αποκοπή από το κοινωνικό σύνολο.
Καταρρέει, λοιπόν, ο όποιος επιστημονικός χαρακτήρας είχε αποδοθεί στην τιμωρία και την ποινή που επιβάλλει το κράτος, αφού αποκαλύπτεται ότι έχει βασικό -και ίσως μοναδικό- στόχο την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ειρήνης, μέσα από την κατασκευή συλλογικής συνείδησης περί εγκληματογένεσης και παραβατικότητας, έμφυτης στον άνθρωπο. Μιας συλλογικής συνείδησης φοβικής απέναντι στην έννοια της ελευθερίας, με μοναδικό σκοπό την ενδυνάμωση της εμπιστοσύνης και της πίστης των κοινωνιών στο δίκαιο της εξουσίας.
Με την πάροδο των ετών και τις αλλαγές που συντελούνται σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, οι νέες συμπεριφορές που αμφισβητούν, απειλούν και κλονίζουν της έννομη τάξη χαρακτηρίζονται ως οικονομικά εγκλήματα, εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος, τρομοκρατικές ενέργειες κλπ. Γίνεται φανερό ότι επίκεντρο της προσοχή της εξουσίας και της ποινικής δικαιοσύνης δεν αποτελεί ο δράστης ούτε οι κολάσιμες πράξεις αυτού.

 

Η προσοχή της στρέφεται γύρω από διατήρηση και την αποκατάσταση της οργανωμένης τάξης που έχουν επιβάλλει το κράτος κι οι μηχανισμοί του. Μιας εξαιρετικά οργανωμένης τάξης, που όμως φαίνεται ευάλωτη απέναντι σε δράσεις και συμπεριφορές πρωτόγνωρες, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπιστούν τόσο σε νομοθετικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Έτσι το ποινικό δίκαιο μετατρέπεται σε ένα κοινωνικό και τεχνικό εργαλείο, όργανο στα χέρια της εξουσίας, κι από τους κλασσικούς σκοπούς της ποινής επανέρχεται και κυριαρχεί και πάλι η ανταπόδοση – εκδίκηση μέσω της φυλάκισης.
Η φυλακή αποτελεί ένα σήμαντρο φόβου και τρομοκρατίας ολόκληρης της κοινωνίας κι η ύπαρξη της ολοένα θυμίζει αυτό που πάνω του στηρίχτηκαν και χτίστηκαν τα κράτη : τη βία, την καταστολή, τη στέρηση της ελευθερίας.
Η ιδέα της φυλακής και της τιμωρίας είναι ταυτόσημη με αυτή του κράτους. Χτίστηκαν, υπάρχουν και συντηρούνται για να αποτελούν την έμπρακτη απειλή απέναντι στην ελευθερία, απέναντι στην κοινωνία.

 

Παραβατική συμπεριφορά στο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης
Οποιαδήποτε συμπεριφορά κλονίζει κι αμφισβητεί, αποτελεί γενικά κίνδυνο για τη διατήρηση της εξουσιαστικής σχέσης κράτους – κοινωνίας. Λόγω της ύπαρξης της, διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά κι ανεξάρτητα από την αντικειμενική προσβολή συγκεκριμένου έννομου αγαθού.

 

Η συμπεριφορά αυτή ανάγεται σε παράβαση – έγκλημα, δηλαδή σε ποινικοποιημένη δράση του ατόμου. Έτσι, συχνά λόγω της συνεχούς ποινικοποίησης των συμπεριφορών, η έννοια του εγκληματία – παραβατικού οδηγείται στο να είναι συνυφασμένη με το στίγμα που η εξουσία έχει δώσει σε αυτόν και εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά  (κατάλοιπα του θετικισμού) όπως του «παθολογικού», του «διαφορετικού», του «κακού».

 

Χαρακτηριστικά τα οποία – σε συνδυασμό με τις στερεότυπες απόψεις και προκαταλήψεις που έχουν θεσμοποιηθεί από τους μηχανισμούς εξουσίας εντός του κοινωνικού συνόλου – διαμορφώνουν ένα άριστο κλίμα για κάθε είδους καταπάτηση και βιασμό από την κρατική εξουσία έναντι της ελευθερίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου.
Ο άνθρωπος που εμπλέκεται στους μηχανισμούς της ποινικής δικαιοσύνης «μεταλλάσσεται» σε μια ιδιάζουσα προσωπικότητα, η οποία χρειάζεται παρεμβάσεις των «ειδικών» (δικαστήρια, κοινωνικοί λειτουργοί, φυλακές) για να επιτευχθούν οι στόχοι που η κρατική εξουσία έχει θέσει γι’ αυτόν και τους θεωρεί απαραίτητους για την επιτυχία της.

 

Έτσι, συχνά γίνεται επίκληση εννοιών από τα όργανα και τους μηχανισμούς της κρατικής εξουσίας, όπως της βίας και της επικινδυνότητας, του «επικίνδυνου εγκληματία» και του «βίαιου κρατούμενου», που νομιμοποιούν σκληρότερες μορφές καταστολής και μεταχείρισης. Το άτομο περιθωριοποιείται κι απομονώνεται, τιμωρείται κι αποβάλλεται από το κοινωνικό σύνολο, κουβαλώντας μια ζωή το στιγματισμό που του «φόρεσε» το κράτος.

 

Εγκλεισμός

Φυλακή. Το κράτος ολοκληρώνεται πλέον στην απόλυτη μορφή του, με την έκτιση της στερητικής της ελευθερίας ποινής στο περιβάλλον της φυλακής. Η φυλακή ως θεσμός προσπαθεί να συγκεράσει δύο αντιφατικούς στόχους που δεν μπορούν να συγκλίνουν. Το κράτος αφενός στοχεύει στην απομάκρυνση όσων έχει στιγματίσει ως «παραβατικούς», «εγκληματίες» κι «επικίνδυνους» κι αφετέρου προσβλέπει στην επανένταξη τους αφού τους έχει δήθεν σωφρονίσει.

Η φυλακή αποτελεί έναν πειθαρχικό μηχανισμό κάθε «δημοκρατικά πολιτισμένης κοινωνίας», κάθε κράτους, ο οποίος μεταμορφώνει τα άτομα σε ευπειθή και χρήσιμα. Χαρακτηρίζεται από αντιφατικούς κι αλληλοσυγκρουόμενους στόχους. Το κράτος από τη μια ευαγγελίζεται θέσεις περί τάξης και δημόσιας ασφάλειας και για να τους επιτύχει νομιμοποιεί μέσω της φυλακής την τιμωρία, τη στέρηση της ελευθερίας, την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την βία.
Η φυλακή επιτελεί για την εξουσία πολλαπλές «λειτουργίες», όπως αυτήν της κάθαρσης της κοινωνίας από τα «επικίνδυνα» άτομα.
Θέτει όμως, έτσι, τους έγκλειστους σε μια μη παραγωγική, ουδέτερη συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μέσω της φυλακής, επίσης, το κράτος εκτρέπει την προσοχή του κοινωνικού συνόλου από την συμπεριφορά των ισχυρών κέντρων εξουσίας κι εστιάζει στους κοινωνικά αδύναμους, γκετοποιώντας τους και ταυτόχρονα στιγματίζοντας τους τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κοινωνικών στρωμάτων.

Με αυτόν τον τρόπο μεταφράζεται ως έγκλημα οτιδήποτε βρίσκεται σε αντίθεση με το κράτος και τους κανόνες που αυτό έχει θεσπίσει. Αποσπάται με αυτόν τον τρόπο η προσοχή από το μεγαλύτερο έγκλημα, που είναι στέρηση της ελευθερίας και κουκουλώνεται η εγκληματική ύπαρξη της εξουσίας και της καταστολής. Η φυλακή συντελεί στη διαιώνιση της διάκρισης σε βάρος ασθενέστερων στρωμάτων – ομάδων, ενισχύοντας και αυξάνοντας τον πήχη της κοινωνικής αδικίας.
Η ιδέα ότι η φυλακή αναμορφώνει, φαντάζει γελοία και κωμικοτραγική. Με την ίδια κυνική έννοια που ήταν γραμμένο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης το σύνθημα «η εργασία απελευθερώνει» (Arbeit macht frei) είναι γραμμένο και στα νομοθετικά κείμενα του κράτους (Σύνταγμα, Σωφρονιστικός Κώδικας) « η ποινή αποσκοπεί στην επανα-κοινωνικοποίηση του κατάδικου».

 

Η ύπαρξη της φυλακής αποδεικνύει την τεράστια αποτυχία του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης. Οι φυλακές δεν μπορούν να αναμορφώσουν, αντίθετα αποτελούν όργανα κατασκευής ατόμων που μέσω της δικαιοσύνης θα ξαναγυρίσουν στους κόλπους της.

Με τον εγκλεισμό οι περισσότεροι κρατούμενοι οδηγούνται σε υποτροπή. Οι περισσότεροι κατάδικοι είναι πρώην κρατούμενοι, ενώ το στίγμα του εγκλεισμού κυριαρχεί στην καθημερινή τους ζωή και τους καθιστά υποψήφια θύματα των διωκτικών αρχών.
Με την είσοδο στη φυλακή ξεκινά για το άτομο μια νέα φάση κοινωνικοποίησης, διαφορετική από εκείνη που βιώνει στην ελεύθερη κοινωνία. Ο αποχωρισμός των προσωπικών αντικειμένων, η αδυναμία διαμόρφωσης του χώρου κράτησης και γενικά η απώλεια όλων εκείνων των μέσων που θα επέτρεπαν στο άτομο να πραγματώσει τις συνήθειες και τις θελήσεις του, αποτελούν κινήσεις που στοχεύουν στην αποδόμηση της ήδη διαμορφωμένης προσωπικότητας. Μια αποδόμηση που περνά μέσα από μια βίαιη και καταναγκαστική διαδικασία που μοναδικό στόχο έχει την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση του κρατουμένου, έτσι ώστε να μπορεί να δομηθεί πλέον η «νέα» προσωπικότητα.
Ο εγκλεισμός επιδρά διαφορετικά σε κάθε άτομο. Εξαρτάται από το είδος του περιορισμού και της ποινικής κύρωσης όπως και τη χρονική διάρκεια, αλλά κυρίως από την προσωπικότητα του κρατουμένου. Αρχικά πλήττεται η σωματική υγεία του ατόμου. Η έλλειψη κίνησης, έκθεσης στον ήλιο και στον αέρα, οι άθλιες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης στο σύνολο τους, βλάπτουν ανεπανόρθωτα τη φυσική κατάσταση του κρατουμένου και πολλές φορές οδηγούν μέχρι και στο θάνατο.

 

Η προσβολή της σωματικής υγείας έχει αντίκτυπο και στην ψυχική. Ο απόλυτος ετεροκαθορισμός του ατόμου ως προς το σύνολο των δραστηριοτήτων του, η απομόνωση, η ανασφάλεια και ο φόβος που αποτελούν καθημερινό βίωμα στη φυλακή, ο περιορισμός και η πλήρης άρση των δικαιωμάτων, των οποίων η άσκηση ήταν αυτονόητη πριν τον εγκλεισμό αποτελούν καθοριστικό πλήγμα για τον έγκλειστο. Οδηγείται στο σημείο να αποζητά την αυτοκαταστροφή του, συμβολική ή φυσική (αυτοτραυματισμοί, αυτοκτονίες, κατάθλιψη).  

 

 

Η ελληνική πραγματικότητα
Τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές δεν διαφέρουν στο σύνολο τους από κατάστημα σε κατάστημα. Οι έγκλειστοι υπερβαίνουν κατά πολύ τη δυναμικότητα των καταστημάτων.

 

Στη σωφρονιστική πολιτική του κράτους κυριαρχεί η επιβολή μακροχρόνιων, στερητικών της ελευθερίας ποινών, το μέτρο της προσωρινής κράτησης (προφυλάκισης), τα πειθαρχικά μέτρα, ο ανύπαρκτος διαχωρισμός των εγκλείστων ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες τους, το ζήτημα της τοξικοεξάρτησης ( το 1/3 των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές έχουν διαπράξει αδικήματα σχετικά με τα ναρκωτικά) κι ο ελλιπής έλεγχος του σωφρονιστικού συστήματος, διαμορφώνουν τις συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές και την καθημερινότητα του κρατούμενου.

Μέσα σε αυτές τις άθλιες συνθήκες των σύγχρονων Νταχάου του ελληνικού κράτους έννοιες όπως ατομικά δικαιώματα, αξιοπρέπεια, ποιότητα ζωής, προσωπική ανάπτυξη, κι οτιδήποτε φαντάζει δεδομένο για τους «εκτός των τειχών» αποτελεί κάτι άγνωστο σε όσους διαβιούν στα κολαστήρια της ελληνικής δημοκρατίας.

 

Οι έννοιες που δεσπόζουν είναι αυτές της βίας, των βασανιστηρίων, της καταστολής, του εξευτελισμού και της ταπείνωσης, της αθλιότητας και της φρίκης. Χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες που ήρθαν στη δημοσιότητα από το νοσοκομείο των Κορυδαλλού. Οι συνθήκες ιατρικής περίθαλψης των κρατουμένων αντικατοπτρίζουν την ασφυκτική συμφόρηση που επικρατεί στα «σωφρονιστικά» καταστήματα, καθώς στους χώρους του νοσοκομείου στοιβάζονται πάνω από 200 ασθενείς κρατούμενοι, ενώ κανονικά φιλοξενούν 60 κλίνες. Το σημείο που ξεπερνάει τη νοσηρότητα οποιουδήποτε εγκεφάλου και αγγίζει τα όρια του κανιβαλισμού είναι η μεταφορά οροθετικών κρατουμένων από όλες τις φυλακές της χώρας, είτε έχουν νοσήσει είτε όχι, με σκοπό να εκτίσουν εκεί την ποινή τους, με άμεσο αποτέλεσμα να μεταδίδεται η νόσος σε ανθρώπους που δεν είναι φορείς.

 

Το νέο νομοσχέδιο

 

Υπό την πρόφαση της ρύθμισης για την αποσυμφόρηση των φυλακών, πριν λίγους μήνες κατατέθηκε το νομοσχέδιο για τη δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας. Η ανάγκη θέσπισης του εν λόγω νομοσχεδίου πηγάζει στην πραγματικότητα από τη μη επιστροφή στις φυλακές Κορυδαλλού ενός κρατουμένου, καταδικασμένου για τρομοκρατία, ύστερα από το πέρας της άδειάς του. Το νομοσχέδιο αυτό, ως φυσική προέκταση μιας γενικευμένης κρατικής καταστολής, στέλνει ένα σαφές μήνυμα «σωφρονισμού» που βασίζεται στη λογική της τρομοκρατίας και της εκδίκησης και έχει αποδέκτες και στις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος, αφού η προοπτική κράτησης σε φυλακές  τύπου Γ  λειτουργεί ως φόβητρο για όλους όσοι αγωνίζονται εντός και εκτός των φυλακών, ενώ παράλληλα διασφαλίζει το «κουκούλωμα» του λόγου των πολιτικών κρατουμένων, φροντίζοντας ώστε να μην έχει πρόσβαση στην κοινωνία.

Από το νομοσχέδιο προκύπτει ο διαχωρισμός των φυλακών σε τρεις κατηγορίες:

 

  • Τύπου Α, όπου θα κρατούνται υπόδικοι και κατάδικοι που εκτίουν ποινές έως 5 χρόνια και για τους οποίους προβλέπεται δυνατότητα χορήγησης άδειας χωρίς να απαιτούνται εξαιρετικές προυποθέσεις.

 

  • Τύπου Β, για υπόδικους και κατάδικους «μεσαίας ποινικής αξιολόγησης» παραβατική συμπεριφορά, κακουργήματα που επισύρουν καθείρξεις από 5 έως 10 χρόνια, για τους οποίους η χορήγηση άδειας απαιτεί αυστηρότερες προυποθέσεις.

 

  • Φυλακές τύπου Γ, υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό, αλλά και σε τμήματα άλλων φυλακών. Πρόκειται για φυλακές μέσα στις φυλακές που προορίζονται για κατάδικους και υπόδικους υψηλής επικινδυνότητας που έχουν καταδικαστεί ή κατηγορούνται για τρομοκρατία, εσχάτη προδοσία, ανθρωποκτονία χωρίς ελαφρυντικά, εκβίαση και ληστεία στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης, που έχουν καταδικαστεί για ισόβια ή τουλάχιστον  10 χρόνια κάθειρξη.

 

Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι γίνεται ταύτιση κατάδικου και υπόδικου καταργώντας, έτσι, το τεκμήριο της αθωότητας (αποτελεί μια ειδικότερη έκφανση της αρχής της δίκαιης δίκης. Στην πραγματικότητα, αποτελεί ένα νομικό εργαλείο υπέρ του κατηγορουμένου. Σύμφωνα με το τεκμήριο αθωότητας ο κατηγορούμενος δεν φέρει το βάρος αποδείξεως. Εν αντιθέσει, η αρμόδια δικαστική αρχή είναι εκείνη που καλείται να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου, πέραν πάσας αμφιβολίας).
Επιπροσθέτως με την κατηγοριοποίηση των κρατουμένων ακυρώνεται η συνταγματική αρχή της ισότητας, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται η διακριτική μεταχείριση των κρατουμένων. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, καθώς οι κρατούμενοι που εντάσσονται στην τρίτη κατηγορία εξαιρούνταν και από τη δυνατότητα πρόωρης απόλυσης, όπως προβλεπόταν από το νόμο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, το 2012, αλλά και από τη δυνατότητα κράτησης κατ’ οίκον από το αντίστοιχο νομοσχέδιο το 2013.
Είναι προφανές ότι στις φυλακές τύπου Γ πρόκειται να φυλάσσονται, κατά κύριο λόγο, πολιτικοί κρατούμενοι και είναι αξιοσημείωτο ότι τα αντιτρομοκρατικά νομοσχέδια που ισχύουν από το ’78 μέχρι σήμερα και με βάση αυτά διακρίνονται, είναι εξαιρετικά ασαφή ως προς τον ορισμό της έννοιας της τρομοκρατίας, ενώ προβλέπουν ποινική δίωξη ακόμα και για τις ενέργειες εκείνες που φαίνονται προπαρασκευαστικές για τρομοκρατικές πράξεις ή για εκείνους που φαίνονται να «απειλούν σοβαρά» την τέλεση κάποιας, με βάση τα χαρακτηριστικά, τρομοκρατικής πράξης.

 

Αυτή η εσκεμμένη αοριστία οξυνόταν ανά τις ανανεωμένες  θεσπίσεις σχετικών νομοθεσιών, αφήνοντας ανοιχτά «παραθυράκια» που δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για αυθαιρεσίες που εξυπηρετούν τα κρατικά συμφέροντα και την καταστολή. Η μόνη διάταξη που παρείχε κάποιες εγγυήσεις προς την αποφυγή ακραίων αυθαιρεσιών, σύμφωνα με την οποία, μια πράξη δε συνιστά τρομοκρατική ενέργεια, αν εκδηλώνεται για τη διασφάλιση ή την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, καταργήθηκε από το 2010.

 

  • Οι κρατούμενοι των κελιών τύπου Γ προβλέπεται ότι θα βρίσκονται 23 ώρες στο κελί τους και θα προαυλίζονται μόνο μία ώρα, μόνοι τους.

 

  • Δεν θα έχουν δικαίωμα λήψης άδειας, ενώ η δυνατότητα  τηλεφωνικής επικοινωνίας με τους συγγενείς τους και τον κόσμο εκτός φυλακής, ακόμα και με το δικηγόρο τους περιορίζεται αισθητά. Αυτές οι βασανιστικές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης που έχουν ως στόχο την απόλυτη απομόνωση και  την φυσική και ηθική εξαθλίωση των κρατουμένων, δεν διαμορφώνουν καμία προοπτική επανένταξής τους στην κοινωνία, αφού εκτός από την απόλυτη αποξένωση τους από την κοινωνία και την έλλειψη δυνατότητας έκφρασης του λόγου τους προς αυτήν δεν προσφέρουν καμία ελπίδα βελτίωσης. Οι κρατούμενοι δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν ή να κερδίσουν, πράγμα που καθιστά την αναπαραγωγή εκ νέου εγκληματικής συμπεριφοράς, μονόδρομο.

 

  • Η κρίση για την κατάταξη των κρατουμένων θα γίνεται από τον αρμόδιο εισαγγελέα, χωρίς η υπόθεση να φτάνει στο δικαστήριο, ο οποίος θα έχει απόλυτη εξουσία σχετικά με το ύψος της ποινής των κρατουμένων, χωρίς να τους γνωρίζει και να λαμβάνει υπόψη κανέναν άλλο παράγοντα εκτός από την αιτία φυλάκισής τους.

 

  • Οι φυλακισμένοι θα εκτίουν ολόκληρη την ποινή τους, καθώς δεν υπάρχει πρόβλεψη για τη μείωση αυτής μέσω της εργασίας, πράγμα που αποτελούσε δικαίωμα ως τώρα. Δίνεται μόνο η δυνατότητα επανεξέτασης και ανανέωσης της ποινής ανά δύο χρόνια, αφού έχουν εκτιθεί τουλάχιστον τα 10, που όμως είναι μάλλον φαινομενική, αφού δεν φαίνεται να εξετάζονται άλλα κριτήρια εκτός από αυτό του λόγου της φυλάκισης. Οι καταδικασμένοι σε ισόβια θα πρέπει να εκτίσουν τουλάχιστον τα 20 χρόνια της ποινής τους.

 

  • Οι κρατούμενοι που έχουν καταδικαστεί για άλλα αδικήματα, αλλά κρίνονται από τον αρμόδιο εισαγγελέα επικίνδυνοι, θα κρατούνται υποχρεωτικά χωρίς άδεια για 4 χρόνια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας και η κράτησή τους θα μπορεί να παρατείνεται επί 2 χρόνια.

Ο αναβαθμισμένος ρόλος της ΕΛ.ΑΣ.
Δίνεται η δυνατότητα σε συνταξιούχους δικαστές και σε αστυνομικούς με βαθμό ταξιάρχου και πάνω να διορίζονται διευθυντές φυλακών. Η αστυνομία αποκτά μόνιμη θέση στις φυλακές καθώς οι μετακινήσεις και οι μεταγωγές των κρατουμένων θα γίνονται υπό την αποκλειστική της επίβλεψη και ευθύνη, ενώ θα έχουν καθήκοντα τόσο εξωτερικής φρούρησης όσο και άλλων ενεργειών εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων.

 

Οι αρμοδιότητες και οι εξουσίας της ΕΛ.ΑΣ. θα παραμείνουν απόρρητες και δεν θα δημοσιευθούν ούτε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, υπό την πρόφαση της αποφυγής της γνωστοποίησης της επιχειρησιακής τακτικής ανά περιστάσεις. Υπάρχει, μάλιστα πρόβλεψη και χρήσης πυροβόλων όπλων σε ειδικές περιπτώσεις. Οι φυλακές καθίστανται έτσι πεδίο αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας και οι κρατούμενοι αβοήθητοι αποδέκτες εκτόνωσης, η οποία διασφαλίζεται με κάθε τρόπο, αφού από το νομοσχέδιο προκύπτει ότι σε περίπτωση βιαιοπραγίας κατά των σωφρονιστικών υπαλλήλων, η ποινή τους θα επιμηκύνεται κατά 2 έτη.

 

Έτσι, με ρεαλιστικούς όρους, η αμεσότερη έκφραση του κρατικού ελέγχου και καταστολής, είτε παίρνοντας τη μορφή του ανθρωποφύλακα είτε του μπάτσου, παίρνει στα χέρια της το δικαίωμα της ζωής ή του θανάτου των εγκλείστων, από τους οποίους έχει αφαιρεθεί καταστατικά η οποιαδήποτε δυνατότητα αυτοάμυνας.

 

Προώθηση και επιβράβευση του χαφιεδισμού
Η ελληνική νομοθεσία δεν ξεχνάει να δημιουργεί σπιούνους και χαφιέδες, καθώς υπάρχει πρόβλεψη για ελάφρυνση της ποινής των κρατουμένων που συμβάλουν με πληροφορίες στην εξάρθρωση ένοπλων οργανώσεων, ανεξαρτήτως του αδικήματός τους. Έτσι, καλλιεργείται ένα κλίμα δυσπιστίας, φόβου και απομόνωσης ανάμεσα στους αγωνιστές κρατούμενους και τους υπόλοιπους που εμποδίζει την ύπαρξη αλληλεγγύης και τη σύσφιξη των δεσμών τους, αναπτύσσει την ατομική λογική και λειτουργεί αποθαρρυντικά για την προοπτική του αγώνα εντός της φυλακής. Η πρόβλεψη αυτή δηλώνει εκτός των άλλων τον πραγματικό στόχο του νομοσχεδίου που θεσπίστηκε υπό την πρόφαση της αποσυμφόρησης, την εξάρθρωση, δηλαδή, των ένοπλων οργανώσεων.

Μέσα σε όλα αυτά οι κρατούμενοι από τις φυλακές, κουρασμένοι από τις ψεύτικες υποσχέσεις των υπουργών Δικαιοσύνης για καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης και βελτίωση του Ποινικού Κώδικα, αποφάσισαν να κινηθούν δυναμικά.


Χρονολόγιο αγώνα κρατουμένων:
Πανελλαδική μέρα κινητοποίησης 24 Μάρτη.

 

  • Το πρώτο κείμενο που κυκλοφορεί από κρατούμενους είναι την ίδια μέρα και βασικό αίτημα είναι το δικαίωμα στην άδεια και η αξιοποίηση των κονδυλίων για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης ( ελλείψεις συσσιτίου, θέρμανση, νερού, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης).

 

  • Καλείται ο υπουργός και ο κάθε αρμόδιος για ανοιχτό διάλογο, διαφορετικά θα υπάρξει δυναμική απάντηση.

 

  • Οι πρώτες φυλακές που μπήκαν σήμερα στην κινητοποίηση είναι οι αντρικές φυλακές Κορυδαλλού, οι γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, οι κλειστές φυλακές Κέρκυρας και οι κλειστές φυλακές Δομοκού.

 

  • Το πρώτο βήμα της κινητοποίησης είναι η μεσημεριανή διαμαρτυρία κατά την διάρκεια της οποίας οι κρατούμενοι μένουν έξω από τα κελιά τους.

25Μάρτη

 

  • Η Α πτέρυγα των Φυλακών Τρικάλων ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα την χορήγηση αδειών και αναστολών που το Συμβούλιο των Φυλακών Τρικάλων κόβει συνεχώς και αδικαιολογήτως.

 

  • Το πρωί οι πτέρυγες Α και Δ του Κορυδαλλού παρέμειναν κλειστές για δυο ώρες μετά το κανονικό άνοιγμα της φυλακής (7.30 – 9.30) προκειμένου να γίνει γενική ερευνά στα κελιά όλων των κρατούμενων.                                                                                                                                                   27Μάρτη 
  • Συμμετέχουν και οι κρατούμενοι των φυλακών Αλικαρνασσού αρνούμενοι το μεσημεριανό κλείδωμα των κελιών ενώ και οι κρατούμενοι των φυλακών Χαλκίδας απέστειλαν χαρτί με τις υπογραφές τους δηλώνοντας ότι συμμετέχουν κι αυτοί στην κινητοποίηση.

28Μάρτη

 

  • Δολοφονείται ο Ιλίρ Καρέλι.

 

  • Εισήλθαν στην κινητοποίηση οι φυλακές στα Χανιά και στην Πάτρα με άρνηση τα εισέλθουν στα κελιά τους κατα το μεσημεριανό κλείσιμο και αποχή συσσιτίου. Επίσης εισήλθε η φυλακή μαλανδρίνου με αποχή συσσιτίου.

 

  • Οι κρατούμενοι στις φυλακές Νιγρίτας Σερρών, Λάρισας και Διαβατών προχώρησαν σε μεσημεριανή στάση αρνούμενοι να μπουν στα κελιά τους και σε αποχή συσσιτίου ως ένδειξη οργής για τη δολοφονία του Καρελι.

 

  • Κείμενο κρατουμένων Λάρισας/ Α Πτέρυγας Κορυδαλλού: «εμείς πληρώσαμε για τα αδικήματα μας, περιμένουμε τη δικαιοσύνη για την περίπτωση Καρέλι».

 

  • Κείμενο φυλακών Κορυδαλλού: «ηθικοί αυτουργοί Δένδιας και υπουργέιο, δεν ξεχνάμε δεν συγχωρούμε».

 

  • Κείμενο φυλακών Νιγρίτας: «να εξακριβωθούν τα αίτια θανάτου , θα ενωθούμε πέρα από κάθε εθνικότητα και θα αντισταθούμε σε αυτή τη χούντα».

31Μάρτη

 

  • Συμμετέχουν στην κινητοποίηση και οι φυλακές Ναυπλίου

1 Απρίλη

 

  • Το 80% των κρατουμένων συμμετέχει με υπογραφές στην κινητοποίηση.

4Απρίλη

 

  • Κείμενο από Νιγρίτα: «Η εξουσία που δημιουργεί το κράτος και δίνει την ώθηση οι άνθρωποι να εξουσιάζονται από τους ίδιους τους ανθρώπους- Η σχέση υποδομής-υπερδομής υποθέτει πως τα «ψέματα της εξουσίας» αποσκοπούν στην εδραίωση και την αναπαραγωγή μιας οικονομικής υποδομής (σύστημα εκμετάλλευσης) και την απόκρυψη- σταματήστε τώρα να μας κατακρίνετε και να ηρωοποιείτε την εξουσία, ΜΜΕ.»

 

  • Συμμετέχουν με αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι στον Αυλώνα.


6 Απρίλη

 

  • Πανελλαδική πορεία στις φυλακές Δομοκού με κύριο αίτημα την απόσυρση του νομοσχεδίου και τη ματαίωση του χτισίματος των φυλακών τύπου Γ.

Αυτές οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις αποτελούν μια συμβολική κραυγή προς όλη την κοινωνία που δηλώνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να σαπίζει στα μπουντρούμια του κράτους. Σε όποιο κολαστήριο κι αν βρίσκονται, μέσα στις πιο άθλιες κι απάνθρωπες συνθήκες, παραμένουν άνθρωποι που δε σκύβουν το κεφάλι υποτακτικά αλλά διεκδικούν αυτό που τους στέρησαν : την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τους!
Η επιλογή για τη λήψη νέων σκληρών μέτρων για τα μπουντρούμια που με περισσή υποκρισία το κράτος τα χαρακτηρίζει «σωφρονιστικά υποκαταστήματα» προεικονίζει την επαπειλούμενη κρατική ασφάλεια και τον φόβο του πολιτικού κατεστημένου για λαϊκή εξέγερση. Οι «σκληρές εικόνες» από το νοσοκομείο του Κορυδαλλού και τα κελιά-τρύπες που έκαναν τον γύρο του κόσμου, δεν πτόησαν τα Υπ. Δικαιοσύνης και ΠΡΟ.ΠΟ.

 

Κρίνουμε ως ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ και προμελετημένη όχι μόνο την αδιαφορία τους, αλλά και την προσπάθεια για χειροτέρευση των συνθηκών στις φυλακές. Οι ξυλοδαρμοί, οι δολοφονίες κρατουμένων, όπως του Ιλία Καρέλι που σκότωσε έναν από τους δήμιούς του, τον βασανιστή Τσιρώνη, οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, η προφυλάκιση μεταναστών χωρίς χαρτιά- είτε σε κέντρα κράτησης είτε στις φυλακές, δείχνουν ότι οι κρατούντες των ηνίων της τύχης του λαού ήταν, είναι και θα είναι ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ.
Οι φυλακές ύψιστης ασφαλείας δεν είναι τίποτα άλλο από μια νέα προσπάθεια- όχι σωφρονισμού, αλλά από τη μία τρομοκράτησης των κοινωνικών αγωνιστών και «επίδοξων κακοποιών», κι από την άλλη πειθάρχησης στην ιεραρχία της φυλακής και επίδειξη καλής διαγωγής και υποταγής στην εξουσία των σωφρονιστικών. Η δαπάνη κονδυλίων για τη δημιουργία και στελέχωση των νέων φυλακών, καθώς και την αύξηση των μισθών των μισθοφόρων του- μπάτσων και λοιπών «προστατών της έννομης τάξης», τη στιγμή που η λιτότητα στέλνει στην κόλαση χαμηλά και μεσαία στρώματα, είναι μια σαφής επιλογή του κράτους και μια ένδειξη για το τι θα ζήσουμε στο μέλλον.

 

Αυτή η επιλογή δείχνει σε αυτούς που πίστευαν ότι το πέρασμα από το κράτος πρόνοιας στο κράτος ασφάλειας είναι στο φαντασιακό κάποιων γραφικών, ότι αυτό δεν είναι παρά «ένα τσιγάρο δρόμος». Φυλακές υψίστης ασφαλείας, λευκά κελιά, στρατόπεδα συγκέντρωσης, σύγχρονα Γκουαντάναμο στην Ελλάδα και αλλού είναι η προσωποποίηση ενός απενοχοποιημένου φασισμού, που θεριεύει πάνω στο μίσος για το «άλλο», το «ξένο», γι’ αυτό που δεν είναι «εμείς».
Οι φυλακές είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους. Η σύνδεση των αγώνων των κρατουμένων με τους κοινωνικούς κι εργατικούς αγώνες είναι απαραίτητο συστατικό για τις εξεγέρσεις του μέλλοντος και την κοινωνική επανάσταση, και με αυτόν τον προσανατολισμό οφείλουμε να κινούμαστε. Ήδη από τις αποχές συσσιτίου, μέχρι και την κλιμάκωση των αγώνων των κρατουμένων, το αναρχικό και ευρύτερο κοινωνικό κίνημα δείχνει την αλληλεγγύη του. Όσο υπάρχουν φυλακές κανείς δεν θα είναι ελεύθερος. Ότι αν θέλουμε να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι οφείλουμε να δράσουμε άμεσα σήμερα για μια κοινωνία δίχως φυλακές αύριο.

Advertisements

One thought on “Μπροσούρα για φυλακές

  1. ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΝΑ ΖΗΤΩ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ.Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΤΩΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ,Ο ΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΝΑΙ,ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ,Ο ΛΟΓΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΣΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ,ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΟΜΩΣ Η ΜΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ.ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ,ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΕΛΗΜΑ ΤΩΝ ¨»ΑΡΧΟΝΤΩΝ» ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ,ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ,ΚΑΤΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝΤΑΣ ΒΑΣΕΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ,ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΕΜΠΕΡΙΚΛΥΕΙ ΑΥΤΗ η ζωή «μέσα»..π.χ. αξιοπρεπή κελιά,ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,ψυχολογική υποστήριξη,πλήρες συσσίτιο,άδειες,αναστολές,διεκπαιρέωση δικαστικών υποθέσεων 18μηνων χωρίς περαιτέρω κράτηση κατηγορουμένων ενόχων…γιατί μην ξεχνάνε κανείς δεν θεωρείται ένοχος μέχρι αποδείξεως αυτού..και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αθώος και ώς άνθρωπος αρχικά.
    ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ?ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ…ΠΡΩΤΟΙ ΕΦΑΡΜΟΣΑΝ ΤΗΝ «ΑΝΑΡΧΙΑ» ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ.ΠΡΩΤΟΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥΣ…Η ΦΥΛΑΚΗ..κύριοι…και …κυρίες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΟΥΒΙ ΓΙΑ ΑΓΡΙΜΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΕΤΕ…ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ,ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ.Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ,ΙΔΕΩΝ,ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ,ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ,ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ,ΒΙΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΟΦΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΑΣ..ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΚΛΟΝΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ,ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ…ΟΧΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ,ΔΟΛΟΦΟΝΟ,ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ,ΑΝΑΡΧΙΚΟ,ΕΜΠΟΡΟ,ΑΠΑΤΕΩΝΑ…ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΤΕ ΤΙ ΔΙΟΙΚΟΙΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙ ΑΠΟΦΑΝΕΣΘΕ ΤΟΤΕ Η ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ Η ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ..ΟΤΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΑΣ…ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ΑΝΑΡΧΙΑ…ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΣΥΝΗΦΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ,ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ,ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ,ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗ ΖΩΗ…ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΛΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!

    Υ.Γ.ΚΑΝΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ ΚΑΝΕΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ….ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ….ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ…!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s