Ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας – Θρυαλλίδα

Κείμενο που μοιράστηκε στην πορεία ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας 28/6

Ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας

 

Η επιβολή των πολιτικών του κεφαλαίου ως μονόδρομο για τους εκμεταλλευόμενους και η διατράνωση του ρόλου του κράτους ως μοναδικού πολιτικού διαχειριστή των κοινωνικών πραγμάτων και εγγυητή  της «κοινωνικής ειρήνης» και της «ομαλότητας», αν και συνιστούν πάγιες ανάγκες για τα αφεντικά, στην τωρινή συγκυρία όξυνσης της ταξικής πάλης, εν μέσω της επιχειρούμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης ανακύπτουν συνεχώς και επιτακτικά ως τέτοιες. Στην κατεύθυνση της διάσπασης και του κατακερματισμού του προλεταριάτου, της τρομοκράτησης των εκμεταλλευόμενων και της αναβάθμισης της καταστολής, το σύγχρονο κράτος ολοκληρωτισμού επιχειρεί την αναδιάρθρωση και του εκδικητικού του συστήματος, του φερόμενου ως «σωφρονιστικού», μέσα από το πρόσφατο νομοσχέδιο δημιουργίας φυλακών και πτερύγων κλιμακούμενης καταστολής που κατατέθηκε πρόσφατα προς ψήφιση στα περιβόητα θερινά τμήματα της βουλής, τουτέστιν, στα μουλωχτά.

Ως αφορμή, στο επικοινωνιακό επίπεδο, χρησιμοποιήθηκαν οι πρόσφατες υποθέσεις αποδράσεων βαρυποινιτών και πολιτικών αγωνιστών, τις οποίες το κράτος και το πολιτικό προσωπικό του των ΜΜΕ φρόντισαν να αξιοποιήσουν για να αναπαράγουν το διαρκές κλίμα τρομοϋστερίας και πανικού που αποσκοπεί στο να παραλύσει τους εκμεταλλευόμενους. Η προσπάθεια αφενός της ευθείας τρομοκράτησης όλων των φυλακισμένων, ιδιαίτερα δε των «απείθαρχων» και των αγωνιζόμενων κομματιών τους, και της καταστολής των κινητοποιήσεών τους, και αφετέρου της εκδικητικής πολιτικής και φυσικής εξόντωσης και απομόνωσης των φυλακισμένων αναρχικών αγωνιστών, με μαχητικότατη παρουσία τόσο στους αγώνες εντός, όσο και εκτός των φυλακών, από το υπόλοιπο σώμα των κρατουμένων, συνιστούν τους ουσιαστικούς στόχους του νέου νομοσχεδίου, πάντα στα γενικότερα πλαίσια καταστολής του συνόλου των εκμεταλλευόμενων.

Το νομοσχέδιο αυτό προβλέπει την κατηγοριοποίηση των φυλακών και την διάκριση των κρατουμένων σε δύο κατηγορίες. Ο κύριος όγκος του σώματος των φυλακισμένων θα κρατείται στις φυλακές τύπου Β, όπου θα συνεχίσουν να αναπαράγονται οι τωρινές άθλιες συνθήκες κράτησης. Οι φυλακές τύπου Α θα «φιλοξενούν» φυλακισμένους για χρέη, πληρώντας έτσι πλέον τους υλικούς και νομικούς όρους υποδοχής ενός ευρύτερου κομματιού της κοινωνίας στα σωφρονιστικά καταστήματα για οφειλές στο δημόσιο. Στις φυλακές και τις πτέρυγες τύπου Γ – που χαρακτηρίζονται ως υψίστης ασφαλείας – θα κρατούνται όσοι έχουν καταδικαστεί και όσοι διώκονται βάσει τρομονόμου, από πολιτικούς αγωνιστές μέχρι και κομμάτια του «οργανωμένου εγκλήματος», και όσοι κρατούμενοι χαρακτηρίζονται ως «απείθαρχοι» ή «εξαιρετικής επικινδυνότητας». Παράλληλα, προβλέπεται η δημιουργία ενός νέου, στρατικοποιημένου σώματος ασφαλείας για την φύλαξη εντός και εκτός της φυλακής με μη δημοσιοποιήσιμο εσωτερικό κανονισμό. Με κατά πολύ δυσμενέστερους όρους αποφυλάκισης, με ελάχιστο χρόνο παραμονής τα 10 έτη, και χωρίς δυνατότητα αδειών, αναστολής της ποινής ή και μείωσής της μέσω των «μεροκάματων», οι συνθήκες εξόντωσης των κρατουμένων  περιλαμβάνουν την κράτησή τους σε ατομικά κελιά υπό το καθεστώς διαρκούς παρακολούθησης, αισθητηριακής στέρησης και απομόνωσης από το συγγενικό περιβάλλον. Με τον εσωτερικό κανονισμό να παρέχει στους σωφρονιστικούς υπάλληλους την δυνατότητα της μείωσης κατά το δοκούν του χρόνου προαυλισμού μέχρι και σε μία ώρα τη μέρα, της απαγόρευσης των επισκεπτηρίων με συγγενικά πρόσωπα και της αυθαίρετης λογοκρισίας έντυπου υλικού, οι προβλεπόμενες συνθήκες κράτησης συνιστούν στην πράξη μία «φυλακή μέσα στη φυλακή».

Ήδη από τις 18 Ιουνίου έχει ξεκινήσει από τους κρατούμενους σε όλες τις φυλακές αποχή συσσιτίου τόσο ενάντια στο νομοσχέδιο των φυλακών τύπου Γ’, όσο και για την υπεράσπιση του δικαιώματος της άδειας και της αναστολής. Ο αγώνας των κρατουμένων κλιμακώθηκε τη Δευτέρα στις 23 Ιουνίου με την έναρξη μαζικής απεργίας πείνας σε όλες τις φυλακές, με τη συμμετοχή περισσότερων από 4.000 εγκλείστων.

 

Τόσο ο αγώνας αυτός των φυλακισμένων ενάντια στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όσο και οι διαχρονικοί δυναμικοί και αξιοπρεπέστατοι αγώνες τους για την καλυτέρευση των άθλιων συνθηκών κράτησης, που τους έχουν φέρει συχνά αντιμέτωπους με πειθαρχικά, απομόνωση, βασανιστήρια, μέχρι και τη δολοφονία τους, άμεση και συγκεκαλυμμένη, δεν πρέπει να εννοούνται ως γεγονότα μεμονωμένα από την υπόλοιπη κοινωνική ζωή. Οι διαχωρισμοί ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους, υγιείς και ανθυγιεινούς, ωφέλιμους και βλαβερούς, φρόνιμους και επικίνδυνους, σώφρονες και ψυχασθενείς, είναι δίπολα που το κράτος και το κεφάλαιο μετατρέπουν σε ιδεολογήματα με σκοπό να αντλήσουν από αυτά πολιτική υπεραξία και να κατακερματίζουν τους καταπιεσμένους, ενισχύοντας έτσι την συνθήκη του κοινωνικού κανιβαλισμού. Ιδιαίτερα στην τωρινή συγκυρία όπου το σύγχρονο κράτος ολοκληρωτισμού, χωρίς να υπολογίζει κανένα πολιτικό και κοινωνικό κόστος, αναβαθμίζει το επίπεδο της βίας και διευρύνει την καταστολή κλιμακώνοντάς την σε ολοένα και περισσότερα κοινωνικά κομμάτια, οφείλει να είναι πλέον αντιληπτό τοις πάση ότι οι αγώνες των φυλακισμένων είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων όλων των εκμεταλλευόμενων.

Η ευρεία στοχοποίηση και καταστολή κοινωνικών κομματιών όπως οι μετανάστες και οι οροθετικές, πολιτικών αγωνιστών και μαχητικών σωματείων, μέσα από την ανάσυρση των πιο «βρώμικων» μεθόδων από το οπλοστάσιο των αφεντικών, όπως τον χαρακτηρισμό απεργιών ως «παράνομες και καταχρηστικές», τις επιτάξεις ολόκληρων κλάδων απεργών, τις «στημένες» δίκες αγωνιστών με χαλκευμένα κατηγορητήρια, τη δημόσια διαπόμπευση συλληφθέντων, τις εκφοβιστικού τύπου εισβολές σε σπίτια αγωνιστών με ανυπόστατες αφορμές, τα πογκρόμ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την φίμωση του ανατρεπτικού λόγου, σημαίνει ότι είναι πλέον πολύ εύκολο για όποιον διαφωνεί με οποιονδήποτε τρόπο με τις πολιτικές του κεφαλαίου να βρεθεί στην αντίπερα «όχθη» του νόμου, παρέα με τους «παράνομους», τους «επικίνδυνους» και «βλαβερούς» ως προς την «σωτηρία της κρατικής οικονομίας».

Ας μην αποτελεί πλέον δικαιολογία ως προς την απομόνωση των φυλακισμένων, αλλά και ως προς την ύπαρξη της ίδιας της φυλακής η «εγκληματικότητα», καθώς αυτή αποτελεί δομικό στοιχείο όλων των συστημάτων κυριαρχίας εν γένει και αναπαράγεται από τις σχέσεις εκμετάλλευσης. Ας μην υπάρχει πλέον καμία αυταπάτη για το ότι τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα εγχώρια «Γκουαντάναμο» αποτελούν πολυτελή «θέρετρα αναψυχής» όπου αποστέλλονται οι «ανεπιθύμητοι» για να «παραθερίσουν». Οι προβλεπόμενες φυλακές υψίστης ασφαλείας είναι το οργουελικό «όραμα» του κράτους και των αφεντικών για το μέλλον, μια μόνο εικόνα από τον κοινωνικό «στρατώνα» του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Απέναντι στην ζοφερή πραγματικότητα που επιβάλλουν κράτος και κεφάλαιο, ο μόνος δρόμος είναι οι κοινοί αγώνες όλων των εκμεταλλευόμενων, εντός και εκτός των τειχών, μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ


ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΣΟΦΡΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟΥ

Αναρχική συλλογικότητα “Θρυαλλίδα”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s